We hebben allebei gelijk

Liefde is ...

2012-01-20T16:31:00.001+01:00

LIEFDE

Heeft niets te maken met iemand anders

Het is jouw zijnstoestand

Liefde is niet een verhouding

Een verhouding is mogelijk

maar liefde is er niet toe beperkt

Het staat er boven

Het is meer dan dat

Een mens wordt volwassen

zodra hij begint lief te hebben in plaats van nodig te hebben

Hij begint over te stromen met anderen te delen

Hij gaat geven

En als twee volwassen mensen elkaar liefhebben voltrekt zich één van de grootste paradoxen in het leven

één van de mooiste verschijnselen..

Ze zijn samen en toch volkomen alleen;

Ze zijn bijna één

maar hun eenheid

vernietigt niet hun individualiteit

Osho

Dansen in balans

2012-01-03T14:32:00.001+01:00

Voor wie in het nieuwe jaar nog wat goede voornemens zoekt zonder gefrustreerd te raken.

In Happinez nr 7 een interview met Lynne McTaggart.
McTaggart heeft een nieuw boek geschreven over Verbinding. Ze roept op om je allereerst te verplaatsen in een ander en alzo te ontdekken dat er meer versies van de werkelijkheid zijn. Het gaat haar om de intentie om er voor anderen te willen zijn. Een beetje een valkuil van haar opvatting is dat je jouw schaduwkant negeert.
Dan is de balans zoek.
In hetzelfde nummer een column van Tijn Touber, die wat meer balans brengt in het omgaan met positieve gedachten. Touber had al eens bij zijn spoedcursus Verlichting geschreven:
“Hoe meer liefde, compassie, wijsheid en stilte je verzamelt, hoe meer je in staat bent om haat, teleurstelling, afgunst, angst en vredeloosheid onder ogen te zien. Als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd, dan is het dat je niet naar het licht kunt als je je schaduw niet meeneemt – simpelweg omdat je nooit een heel mens zult zijn.”
In de Happinez pleit hij voor een volgende stap in ontwikkeling: leven in de “tweeheid”, wat niet hetzelfde is als leven in de dualiteit. “Wie in tweeheid leeft, kan als een toeschouwer kijken naar de dualiteit zonder erin verstrikt te raken. Gedachten, emoties, ideeën en problemen worden gerelativeerd, waardoor je ze kunt omarmen en een plek kunt geven”. Het gaat erom als Nietzsches Kosmische Danser lichtvoetig tussen twee werelden te huppelen, zonder al te lang blijven hangen.

Doodslag, ja of nee?

2012-01-02T13:58:00.000+01:00

Geweld van of door hulpverleners.
In de film Doodslag wordt de kijker voortdurend op het verkeerde been gezet. Acteur Theo Maassen: "We hebben een stokje en daarmee poeren we in de onderbuik van mensen. Situaties waarbij de mensen direct een gevoel krijgen. Van Ja! Of Nee! Maar vervolgens kom je in een situatie waarvan je denkt: het ligt gecompliceerder dan dat."

Bron: nu.nl
Daarop ook:
Het geweld tegen hulpverleners rond de jaarwisseling toont aan dat de campagne Handen af van onze hulpverleners "brood- en broodnodig is".
Directeur Pim Slierings van SIRE noemde het maandag heel erg triest te zien dat het geweld licht was toegenomen ten opzichte van een jaar eerder.

Bekijk de video in andere formaten.

Macht en onmacht, wie betaalt en wie verdient?

2011-12-23T02:04:00.002+01:00

Terugkijkend op 2011 zijn er veel nieuwsitems over machtswisseling en de economische crisis. Er werd in veel landen geprotesteerd tegen machtsmisbruik. In eigen land was er de kwestie van seksueel misbruik van kinderen door de R.K.-clerus in de jaren na de 2e Wereldoorlog. Er waren voorbeelden van onderdrukking van mensen door establishment, van vrouwen door mannen, van dieren door (religieuze) mensen, van kinderen door ouderen. Kortom, velen die machtig zijn, misbruikten hun macht om perverse doelen te bereiken.
De mens wil zich veilig voelen en vrij zijn. Macht en geld lijken daarvoor behulpzaam.
Macht is doel. Geld is middel. Vrijheid is uitgangspunt, middel en doel. Machtig zijn en veel geld verdienen lijkt de manier om vrijheid te realiseren.
De wereld beweegt in twee richtingen tegelijk. Er is de globalisering, waarbij bedrijven en organisaties zich grootschaliger en internationaler oriënteren om economisch te groeien. Als tegenbeweging gaan individuen zich lokaler organiseren om het leven op een menselijke maat beheersbaar te houden. De vrije markt lijkt wel lagere prijzen op te leveren, maar is dit wel op een eerlijke manier gebeurd?
Wanneer economische groei stagneert dan lopen veel mensen het risico dat zij hun schulden niet meer kunnen afbetalen. Veel mensen hebben op de pof gekocht, maar hun financiële situatie is door de economische crisis verzwakt. Zij komen in een neerwaartse spiraal.
De media spelen daarbij hun eigen rol: zij kunnen mensen en bewegingen maken en breken. De uitbraak van ziekten (bijvoorbeeld EHEC) kan een hele sector ruïneren. Had de grootschalige groentesector uit hebzucht zichzelf door zich te richten op export te kwetsbaar gemaakt of is het domme pech? Waren de media niet te snel met paniekerige berichten?
Zijn bankiers te vertrouwen, zijn banken de steun van overheden en de belastingbetaler wel waard? Er wordt voor vele miljarden aan steun toegezegd om de economie te redden, maar een transparante analyse van het probleem dat de crisis veroorzaakte is nog niet gegeven. Moet de burger / kiezer dit pikken? Zijn er mensen die profiteren van de crisis en die anderen zand in de ogen strooien om te verhinderen dat hun fraude zichtbaar wordt?
Economen lijken de crisis zelf niet te kunnen doorgronden; experts spreken elkaar tegen of geven slechts de halve waarheid. Ze beweren dat het om vertrouwen gaat, maar wie is er nog te vertrouwen?
Politici lijden aan het zelfde euvel: zij lijken meer te gaan voor het eigen belang op korte termijn dan het algemeen belang op lange termijn.
Het is voor iedereen zaak om zelf na te denken en niet te vertrouwen op externe krachten. Die lijken te zijn verworden tot gewetenloze commerciële belangengroepen.
Het individu staat na de ontzuiling opnieuw voor de keuze met wie zich te verbinden in nieuwe structuren. Ten opzichte van het verleden is veranderd dat er niet meer één waarheid bestaat, maar dat meerdere waarheden naast elkaar bestaan. Wie niet en-en kan denken en zich houdt aan evenwaardigheid, die wordt vroeg of laat doelwit van spot of verzet. Terecht.
Het gaat erom tegenstellingen te overstijgen en om een positief doel te schetsen op weg naar evenwicht en balans. Zo kan de crisis worden omgezet in een kans. Maar aansprekende leiders zijn nog niet opgestaan. Mogelijk zijn die uit de tijd.

Schopincident met allemaal partijen die gelijk hebben

2011-12-22T19:31:00.000+01:00

Doelman van AZ, Esteban, wordt 21 december tijdens een bekerwedstrijd aangevallen door de 19-jarige Wesley, die voor 50 euro had gewed dat hij de wedstrijd kon verstoren.
Hij kreeg gelijk.
Esteban schopte twee keer terug tegen zijn schenen, kreeg een rode kaart en AZ weigerde verder te spelen. De spelers voelden zich niet veilig. De club Ajax, waartegen AZ op dat moment met 1-0 achterstond, kan een boete tegemoet zien, omdat zij deze man, die reeds een stadionverbod had, niet had weten tegen te houden.
De KNVB vergaf Esteban en schrapte de rode kaart, want vond zijn reactie begrijpelijk.

In deze situatie zijn veel verliezers, maar ook veel terechte beslissingen genomen. De scheidsrechter (Nijhuis), die de rode kaart gaf, volgde de regels. De KNVB, die beslissingen mag corrigeren, schroefde de maatregel weer terug. Ajax wordt beboet voor het niet adequaat controleren van toeschouwers en het onvoldoende beveiligen van de spelers op het veld.
De aanvallende man had relatief geluk dat hij slechts tegen zijn schenen werd geschopt.
Kortom: een uitgesproken situatie met veel en-en aspecten.

Volgens de advocaat van de Ajax-supporter Wesley kan zijn cliënt de reactie van de keeper begrijpen en ziet hij af van het indienen van een aanklacht. Wesley heeft mazzel dat hij in een rechtsstaat leeft: in een handomdraai heeft hij het van dader ook nog eens tot slachtoffer geschopt; van hoogmoedige hooligan tot ruimhartige rebel.

Wedden voor 50 euro dat deze supporter nooit meer wordt toegelaten tot de Arena?

Losgemaakt van overtuiging en opnieuw verbonden

2011-12-13T16:19:00.002+01:00

Willem Gobel is autodidact en hecht eraan alleen van kennis en inzicht uit te gaan die door persoonlijke ervaring ontwikkeld zijn.
Hij ziet de psychologische evolutie van de mens in de richting gaan van meer denken en handelen in termen van eenheid en liefde. Er zal een bewustzijnsverruiming plaats vinden zodat dualistische tegenstellingen zoals van goed en kwaad worden overstegen. Dit inzicht leidt tot verbondenheid met en verantwoordelijkheid voor alles wat leeft.

Voor het boek Spiritualiteit, vrijheid en engagement hadden Titus Rivas en Bert Stoop een interview met Willem. Hieronder een gedeelte over “overtuigingen”.

Ik houd binnenkort voor het eerst een lezing over "overtuigingen". Zolang mensen zich via overtuigingen op een standpunt laten vastleggen, houd je een belangenstrijd.
Het lijkt steeds chaotischer te worden in de wereld, overtuigingen duren steeds korter. Door informatie-overload zien mensen het overzicht niet meer. Mensen gaan zich vervolgens afsluiten. Ze worden weer teruggeworpen op zichzelf. In zichzelf zoeken ze een baken van rust. Alle mensen hebben een universele, tijdloze kern. Er zijn veel wegen die naar Rome leiden (en dan bedoel ik niet het Vaticaan), al dan niet via meditatie. Dit zelfinzicht leidt ook naar begrip van de ander. Wie je bent, je goddelijke kern, wie je altijd zult zijn.

Waarom raken we dat inzicht na de geboorte kwijt?
Goede vraag. Waarom vervreemden we van onze oorsprong? Wat is de zin van de afleidingen? Ik heb geen inzicht in de zin daarvan, wel een mening over de oorzaak. Volgens mij komt dat vooral doordat mensen hun hele jeugd lang een bepaald verhaal te horen krijgen, in de vorm van de opvoeding, het onderwijs, radio en tv en allerlei andere afleidingen. Zo raken ze geconditioneerd om in een maatschappij te kunnen functioneren, waarbij uiteindelijk taal een barrière vormt voor de directe ervaring en de werkelijkheid in een mentaal concept wordt vertaald. Uiteindelijk krijgt dit de vorm van een overtuiging en waar overtuigingen en spraakverwarring voor kunnen zorgen in deze wereld weten we maar al te goed. Als we naar het woord overtuiging kijken, zien we dat het samengesteld lijkt uit ‘over-’ en ‘tuigen’. Een overtuiging vormt eigenlijk een ‘tuig’ waardoor je gestuurd wordt. En als je je laat ‘overtuigen’ dan laat je je eigenlijk sturen door een ander zijn waarheid. Een oorspronkelijke spirituele ervaring of een visioen in het verleden zijn daarna door woorden geworden tot een vorm van religie. Zo zijn ze uiteindelijk weer een overtuiging geworden. Een ervaring zelf is eigenlijk nooit helemaal in woorden te vatten, woorden zitten eigenlijk alleen maar in de weg, maar wij kunnen in onze wereld nu eenmaal niet anders. Spirituele ervaringen zelf hebben altijd weer die universele boodschap gebracht, maar daarna is die tot een "isme" verworden. Een bepaalde elite denkt daardoor de waarheid in pacht te hebben en tot kort geleden liep de gemiddelde mens daar klakkeloos achteraan.

Ik denk dat je als ziel geboren wordt in deze wereld met een bepaalde mate van bewustzijn. Het is de bedoeling dat je je bewustzijn verder uitbreidt en daarvoor dient het lichaam. Zonder lichaam kun je in deze stoffelijke wereld niets beginnen en behalve dat we er ervaringen mee opdoen, is het lichaam ook het expressiemiddel van de geest. Je kunt je ermee uiten; het is zo lastig schilderen of muziek maken of wat dan ook zonder lichaam. Je kan ook zeggen: “als je je uit-drukt, maak je een zekere in-druk”.

Verder is het nu eenmaal zo dat we hier als gemiddelde westerling een baan nodig hebben, want alles kost iets: de huur, het gas en licht, kortom je levensonderhoud. Probeer hier dan maar eens een zeker spirituele vrijheid te ontwikkelen, terwijl je, wanneer je een yogi bent die in een klooster in de Himalaya zit, weinig afleiding hebt en ook geen zorgen over allerlei kosten; zelfs je eten wordt nog geregeld. Dan kan je ook veel gemakkelijker bij jezelf blijven.

Hoe zie je de toekomst?
Het verschijnsel Internet zorgt voor transparantie van informatie en de toename van informatie leidt tot emancipatie. Het heeft dus politieke gevolgen. Maar Internet zorgt ook voor een versnelde ontwikkeling van de wetenschap. Door de snelheid van informatieverspreiding zal er uiteindelijk ook geen elite meer kunnen zijn die bepaalde kennis geheim kan houden om zo een machtspositie op te bouwen. Mede door de versnelling van de ontwikkeling van de mens door internet en de onvoorstelbare hoeveelheid informatie die daardoor beschikbaar is, gaat de mens op zoek naar een rustpunt en dat is volgens mij een verinnerlijking van de mens. Die verinnerlijking zorgt ervoor dat een mens uiteindelijk uitkomt bij zijn diepste zelf en dat is goddelijk bewustzijn, ziel, geest, levenskracht of hoe je het ook maar noemen wil. Hij of zij ontdekt dan datgene wat voorbijgaat aan de wereld der relativiteit (het kader van tijd en ruimte) en verenigt alle tegenstellingen in zich waardoor er begrip en vrede zullen ontstaan. Eenheid zal dan de mens zijn deel worden en hij doorziet het spel der dualiteit (de wereld der tegenstellingen, bijvoorbeeld het goede en het slechte, enz.).

Kanttekeningen bij de vrije wil

2011-11-30T15:33:00.007+01:00

In Filosofie Magazine van november 2010 een artikel van Marjan Slob over de vrije wil. Daarin de oplossing van Immanuel Kant voor de controverse tussen natuur en vrijheid. Volgens Kant zetelen we in beide werelden. In de natuur is de mens bepaald, maar zichzelf kan hij de wet opleggen.
Als zintuiglijke wezens zijn wij overgeleverd aan de wetten van oorzaak en gevolg. Maar we zijn ook denkende wezens, en in onze reflecties bestaat de vrije wil.

Het feit dat we veel (wel 95% volgens Ap Dijksterhuis in Het slimme onbewuste) onbewust doen, wil nog niet zeggen dat we onvrij zijn, aldus Marc Slors in hetzelfde magazine.

Ook de observatie dat milliseconden voor de handeling er al hersenactiviteit zichtbaar is op scans is geen bewijs voor het niet bestaan van de vrije wil. Het is een onderbouwing van de invloed van het onbewuste.
Slors haalt Frankfurt aan die stelt dat vrijheid is te begrijpen als een ervaring van harmonie of overeenstemming tussen de wensen, impulsen en verlangens die op alle niveaus in je leven spelen. Ook onbewust gedrag kan vrij zijn, wanneer het niet nodig is om op bewust niveau te interveniëren.
Het zelf is geen onvervreemdbare kern binnen ons, maar een levensproject, die vorm krijgt in de manier waarop je jezelf uitdrukt.

En die vorm kun je (her)kiezen uit vrije wil. Een mens is vrij om te veranderen, waarbij geldt "oefening baart kunst" en "training baart een nieuw ik".

Volgens Sloterdijk kunnen we ons leven veranderen door te oefenen, oefenen, oefenen.

De ruimte tussen en-en en noch dit, noch dat (neti, neti)

2011-11-20T14:57:00.016+01:00

Wie het wezenlijke van iets ongrijpbaars of metafysisch wil uitdrukken kan dit het beste te doen door duidelijk te maken dat er zowel sprake is van twee waarheden tegelijk als dat noch de ene ogenschijnlijke waarheid noch de andere waarheid van toepassing is.
Op deze wijze wordt als het ware de ruimte geschapen om het transcendente (wezenlijke, metafysische, idee, etc.) uit de verf te laten komen.
Eckhart Tolle verwoordt het mooi in deze video:

Op Wikipedia wordt dit fenomeen met dit voorbeeld uitgelegd:

In Brhadaranyaka Upanishad wordt Yajnavalkya ondervraagd door zijn studenten om God te beschrijven. Hij zegt "Het Goddelijke is dit niet en het is niet dat" (neti, neti).
Zo is het Goddelijke niet echt, zoals wij zelf reëel zijn, noch is het onwerkelijk. Het goddelijke is niet woonachtig in de zin dat mensen leven, noch is hij dood. Het Goddelijke is geen mededogen zoals we gebruik maken van de term, noch is het onbarmhartig. En ga zo maar door. We kunnen God nooit echt definiëren in woorden. Alles wat we kunnen zeggen in feite is dat "Het is niet dit, maar ook, het is niet dat". Uiteindelijk is het de bedoeling dat de student de woorden overstijgt om de aard van het Goddelijke te begrijpen.
Neti-neti is geen ontkenning. Integendeel, het is een bewering dat wanneer we proberen om vast te leggen in menselijke woorden wat het Goddelijke kan worden, we onvermijdelijk tekort schieten, want we zijn beperkt in het begrijpen, en woorden zijn beperkt om het transcendente uit te drukken.

Eenzelfde redenering kun je doen voor de aard van je ware zelf of ware liefde.
Let wel: dit is geen Godsbewijs of garantie dat ware liefde bestaat. Dat zal altijd een kwestie van geloven blijven. Het is een manier van omgaan met een paradoxaal gegeven. Hoe meer moeite je doet om het transcendente aan te tonen, des te meer blijft het verborgen. Vergelijk het met het pellen van een ui. Hoe meer je deze ontleedt, hoe minder er overblijft van de ui.

De Madhyamaka geeft een logische analyse van uitspraken over 'de' werkelijkheid, en laat zien dat er geen metafysische uitspraken mogelijk zijn. Avijja, onwetendheid, bestaat uit het niet correct zien van deze grens van het weten, waardoor er gehechtheid ontstaat. Het juiste inzicht laat de leegte van alle verschijnselen zien.

In de Griekse oudheid was men al op zoek naar het idee achter de vorm.
Filosoof Plato gebruikte de weg van de hermeneutiek in de zin van trapsgewijze interpretatie: beginnen bij het laagste om zo langzaam op te bouwen richting het hoogste. Overigens is deze methode geen garantie dat een filosoof daadwerkelijk contact zal maken met de vormen. Zij bereidt de ziel alleen vóór op het contact. Maar er is een zekere x-factor die dan het contact werkelijk in gang zet en de anamnese (herinnering) tot leven brengt: een soort inspiratie, misschien wel iets goddelijks (bron Wikipedia).

Het en-en denken komt op een productieve manier tot uitdrukking bij 'dialectiek', een term die gebruikt wordt voor het denken vanuit twee polen (de these en de antithese). De tegenstelling tussen these en antithese wordt opgeheven (letterlijk op een hoger plan gebracht) door de synthese.

Merk op dat in de benaderingen hierboven zowel sprake is van verdieping als van "op een hoger plan brengen". De methode is zowel "verbinden" als "open staan". De kunst is om beide manieren tot hun recht te laten komen.

Gevoel in harmonie met de rede maakt denken mogelijk

2011-11-19T21:50:00.011+01:00

Antonio Damasio is een vooraanstaand Amerikaans hoogleraar neurologie. In zijn boek De vergissing van Descartes stelt Damasio dat emoties een noodzakelijke voorwaarde vormen om te kunnen denken. Zonder emoties is het onmogelijk rationeel te zijn.
Het was René Descartes (een Frans wiskundige en filosoof, levend van 1596-1650) die stelde dat lichaam en geest van elkaar gescheiden zijn en met elkaar in de pijnappelklier verbonden zijn. Dat geldt volgens Descartes alleen voor de mens en niet voor het dier. Die gedachte pakte desastreus uit voor dieren, die geen geest, maar nog erger: geen gevoel zouden hebben en alleen instinct- en reflexmatige reacties zouden laten zien. Daarmee heeft hij voor eeuwen de compassie van mensen met dieren op onethische afstand gezet.
Ook bij mensen zette de visie van Descartes (ik denk dus ik ben) de rede in een veel te dominante positie ten opzichte van gevoelens en emoties. Er is als het ware lange tijd geen gezonde balans meer geweest in die twee in het bepalen van de juiste keuzes.
Met het boek Ik voel dus ik ben stelt Damasio dat gevoelens de mens kunnen helpen om bij moeilijke beslissingen de 'knoop door te hakken'. Emoties zetten het lichaam op scherp en spelen een rol in het voorbereiden en uitvoeren van vlucht- of vechtreacties. Gevoel is daarbij als het ware de uitkijkpost van het lichaam.
Volgens Damasio maakte Descartes nog een tweede vergissing. Descartes ging ervan uit dat alle mentale activiteiten bewust verlopen en ontkende het bestaan van onbewuste processen. In de praktijk van alledag blijken bewuste processen echter een bijzonder kleine rol te spelen, vrijwel alle (volgens hersenwetenschappers 90-95%) beslissingen worden onbewust genomen.

Consultant besluitvormingsprocessen Huub Liefhebber: "Intuïtieve beslissingen kunnen buitengewoon snel en accuraat zijn en lijken sterk afhankelijk van het ervaring- en kennisniveau van de beslisser. Schakers zijn een goed voorbeeld van intuïtieve beslissers. Het grote onderscheid tussen topschakers en amateurschakers ligt niet zozeer in hun vermogen om stellingen diep door te kunnen rekenen, maar veel meer met hun vermogen om in één oogopslag een stelling te kunnen evalueren. Deze stelling wordt vergeleken met de database van vele duizenden stellingen die een topschaker uit zijn hoofd kent. Al deze stellingen zijn gekoppeld aan een gevoel. Uiteindelijk wordt gekozen voor de zet die het beste gevoel oproept. Voor het effectief nemen van intuïtieve beslissingen blijken veel praktijkervaring en het volgen van trainingen om die te kunnen oefenen, noodzakelijk."

In een derde boek van Damasio Het gelijk van Spinoza onderschrijft hij de visie van Spinoza die een groot vertrouwen had in het redelijke van de mens, juist door gevoelens te benadrukken. Met zijn boeken probeert Damasio de balans en de harmonie tussen gevoel en verstand weer te herstellen.

De monnik als beoefenaar van paradoxen

2011-11-15T15:13:00.003+01:00

Hein Stufkens (1947) is bekend als auteur van filosofisch-religieuze werken. In 2004 werd zijn boekje “Gelukkig zijn. De monnik als model” uitgegeven door Ankh-Hermes. In het boekje staan oefeningen in het leven met paradoxen. Volgens Stufkens denken wij in termen van uitsluiting, terwijl de wijsheidstradities denken in termen inclusiviteit: het is én het een én het ander. Hij roept op om zowel ons licht als onze schaduw te erkennen en te omarmen.
Op de weg van en naar je midden zijn goed en kwaad broeders van elkaar.
Zenmonniken zijn volgens Stufkens de meesters van de paradox. Ze beoefenen het doen-door-niet-doen, de wijsheid van niet-weten. Om de verlichting te bereiken mediteren ze urenlang zonder zich te richten op enig doel of zich te hechten aan enig resultaat.
In het boekje vier paradoxen.
1. De paradox van de afgescheidenheid en de verbondenheid, van het alleen-zijn en het tegelijk leven in allerlei vormen van gemeenschap
2. De paradox van vrijheid en gehoorzaamheid, of van de liefde en de wet.
3. De paradox dat we pas vinden wat ons leven tot een feest maakt wanneer we leren los te laten en wanneer we nergens op uit zijn
4. De paradox dat we moeten leren sterven om te kunnen leven.

Wanneer we de paradox toelaten worden we gaandeweg wijzer en minder eigenwijs. We verliezen de gehechtheid aan onze meningen en oordelen, we worden milder. We gaan zien dat tegenstrijdigheden naast elkaar kunnen bestaan.

Ik en mijn brein zijn bewustzijn

2011-06-17T00:25:00.008+02:00

In zijn succesvolle boek “We zijn ons brein” schrijft hersenonderzoeker Dick Swaab onder meer over bijna-dood-ervaringen. Dit was vanaf 2007 het terrein van arts Pim van Lommel die het boek “Eindeloos bewustzijn” schreef.
Het boek van Swaab heeft heel wat mensen die hun heil zochten bij spiritualiteit en reïncarnatie doen inzien dat veel van wat door van Lommel wordt beweerd spiegelingen en projecties zouden kunnen zijn van onbewuste hersenactiviteiten.

Tussenstand Pim van Lommel -Dick Swaab 1 : 1.

Ook onderzoekster Susan Blackmore gelooft niet meer in reïncarnatie nadat zij een beroemde collega die onderzoek deed naar parapsychologie verdacht van vervalsing van data. Ze vindt het zelfs een geschift idee.

Dagblad Trouw besteedde in 2010 een aantal keren een opiniepagina aan de nieuwe inzichten met de volgende inleidende alinea:

Neurologen hebben de vrije wil dood verklaard.
Hersenwetenschappers zijn het stilaan eens: de vrije wil bestaat niet. Onze bewuste beslissingen zijn de uitkomst van onbewuste processen waarover we geen controle hebben. Het idee dat een bewust 'ik' aan de knoppen zit, is een illusie.

Tot zover Trouw.

Een antwoord op de hersenhype van Dick Swaab en Victor Lamme komt van Jan Derksen.
In Bevrijd de psychologie zet hij uiteen hoe hersenwetenschappers het goud in de hersenen zoeken in plaats van zich te richten op menselijke motieven, emoties en verlangens. 'Amateurbiologen' noemt hij de neuropsychologen die de psychologie reduceren tot de studie van observeerbaar gedrag en die het werken met emoties naar het alternatieve circuit laveren.
De praktijk van etikettenplakkerij, waarbij elk probleem tot een hersenstoornis wordt uitgeroepen, en het klakkeloos uitdelen van pillen moet een halt worden toegeroepen. Derksen stelt dat er geen oog meer is voor de kwetsbare persoonlijkheid van iemand met ernstige klachten of ambivalente gevoelens.

Tot zover Derksen.

Er zijn ook mensen met spirituele belangstelling die de bevindingen van Swaab en de twijfels over de vrije wil verwelkomen en integreren met hun visie, schijnbaar vanuit de gedachte “hoe minder vrije wil, des te gemakkelijker is de eenheid van bewustzijn met een ander te zien.”
Een voorbeeld is de website A-dvaita, die de artikelenreeks uit Trouw gelinked heeft.

Over de site:

Non-dualiteit

Veel mensen denken dat ze een individu zijn met een vrije wil, dat ze het leven moeten controleren en de juiste keuzes moeten zien te maken.
De non-dualiteit zet deze zienswijze volledig op z'n kop. Zowel onze vrije wil als onze individualiteit zijn denkbeeldig. Non-dualiteit, ofwel a-dvaita, betekent geen-twee. Alles is één bewustzijn en dit ene bewustzijn (dat wij zijn) speelt hier in het universum een spel en bestuurt daarbij alles, het water, de planten en bomen, de dieren en ook de mensen.

Op de site een interview met Frank Jespers, godsdienstwetenschapper aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en auteur van “Nieuwe religiositeit in Nederland”. Een citaat:
Nieuwe spiritualiteit omvat vele andere stromingen: nieuw heidendom (neopaganisme), esoterische bewegingen zoals theosofie en gnostiek, nieuwe volksreligie zoals spiritisme en waarzeggerij, en allerhande alternatieve geneeswijzen.

In deze vormen van nieuwe spiritualiteit speelt de wil een veel minder dominante rol, zegt Frans Jespers. "Het wereldbeeld is holistisch. De mens is deel van een groter geheel en heeft als nietig wezen rekening te houden met geesten, goden en natuurkrachten."
Het geloof in voorbestemming leeft sterk in deze kringen, aldus Jespers. "De wereld verloopt volgens een vastgesteld plan. Je moet je schikken naar wat er voor je is weggelegd. Inzicht verkrijgen in je levensweg: dát is spirituele groei.”

Tot zover Jespers.

Marc Slors is hoogleraar cognitiefilosofie en hield een voordracht voor Studium Generale in Groningen met als titel "Afscheid van de vrije wil? Dat had je gedacht!" Klik hier voor een geluidsopname.

Tenslotte hersenonderzoeker Antonio Damasio:
"Veel van wat wij 'vrije wil' noemen, komt neer op ons vermogen om nee te zeggen tegen dat wat ons biologische zelf wil.”

Deze inzichten maken mij bescheiden. De mens is als het ware van rol gewisseld van actor naar een toeschouwer op de tribune van de wedstrijd tussen het bewuste en het onbewuste.
Misschien nog mooier is dit in de gedachte van Eckhart Tolle: de mens heeft er een rol bij gekregen, namelijk van observator. En al die taken kunnen simultaan en tegelijkertijd (in het nu) worden uitgevoerd.

De vier klassieke elementen en statische en dynamische kwaliteit

2011-06-14T00:28:00.018+02:00

Wijsgeer Empedocles (ca. 490-430 voor Christus) verkondigde de theorie dat alle stoffen waren opgebouwd uit vier elementen. Deze vier elementen (aarde, water, lucht, vuur) kwamen vroeger in de metafysica van volkeren uit alle hoeken van de wereld voor, bij bijvoorbeeld Indianen, Grieken, Joden (Kabbala), Boeddhisten en Chinezen. Waarschijnlijk hebben veel denkers uit veel culturen gezocht naar beelden die de menselijke ontwikkeling als individu en als cultuur verduidelijken. De elementen kunnen ook gerangschikt worden in verschillende dimensies, namelijk (vast-los, laag-hoog, donker-licht, passief-actief, dood-levend, materieel-geestelijk-spiritueel, oud-nieuw, statisch-dynamisch, onbewust-bewust, amoreel-moreel, onvrij-vrij, et cetera).
Toen de natuur- en scheikunde zich ontwikkelden en sinds we weten wat de chemische eigenschappen van stoffen zijn, had het geen zin meer om de klassieke visie van elementen letterlijk te nemen. Maar figuurlijk, als metafoor voor het leven, ontwikkeling en transformatie is het aardig om de eigenschappen van de elementen te vergelijken met moderne opvattingen.
Bijvoorbeeld met die van Robert M. Pirsig die zover gaat dat hij de waarde kwaliteit als drijvende kracht en fundamentele bouwstof (element) van alles (object en subject) en daarmee van de evolutie ziet. Pirsig doet middels zijn theorie van de Metafysica van de Kwaliteit een poging westerse en oosterse filosofie te verbinden. Hij maakt onderscheid tussen statische kwaliteit (waardepatronen) en dynamische kwaliteit.
Statische waardepatronen zijn onder te verdelen in vier stelsels:
• anorganische patronen
• biologische patronen
• sociale patronen
• intellectuele patronen
Deze vier stelsels zijn alomvattend, er is niets volgens Pirsig dat in deze indeling niet ondergebracht kan worden. Daarbij zijn de vier stelsels onafhankelijk, zelfs tegengesteld ten opzichte van elkaar. Binnen elke laag is een synthese van tegenstellingen aan de orde. Elke laag van patronen is volgens Pirsig (moreel) verheven boven de voorgaande. Dit maakt waardeoordelen tussen die niveaus mogelijk.

Gecombineerd met de elementen levert dit de volgende tabel op:

Element	Statische kwaliteit	Steekwoorden en beschrijving
Aarde	De anorganische laag is de laag van de materie, van de atomen en moleculen. Dit is de laag waaruit alle dingen zijn opgebouwd. Zonder deze laag bestond er geen leven.	bodem, een fundament om op te bouwen, ontvangend, groeizaam, voedzaam, houvast gevend en bestendigend.
Water	Biologische patronen Alle levende organismen zijn opgebouwd uit atomen en moleculen.	vruchtbaarheid, leven, verfrissing, stroming, eb en vloed, vervloeiing, afkoeling, begrenzing, overstroming en verwoesting.
Lucht	De sociale laag is de laag van het samenleven van biologische organismen. De sociale laag maakt het mogelijk dat mensen op een manier samenleven waardoor ruimte ontstaat voor zaken die het zuiver biologische ontstijgen.	zuurstof, leefbaarheid, vrijheid, verbinding, dynamiek. Lucht is de drager van klank, ze communiceert, vervaagt, lost op, transporteert het zonlicht, brengt regen en bliksem.
Vuur	Intellectuele patronen De intellectuele laag is de laag van de zelfverwerkelijking van ieder individu en van de mensheid. De mens is in staat boven zich zelf uit te stijgen en kennis en ervaring te accumuleren.	warmte; het is energie en geeft energie, licht, zichtbaarheid, biedt voortgang, avontuur, samensmelting. Vuur is reinigend, geeft spanning, beweging, biedt gevaar. Het geeft verbranding, uitzetting, kracht, verschroeiing en vernietiging.

Dynamische kwaliteit is volgens Pirsig de bron van alle verandering, de kwaliteit van de vrijheid, de "bron" van de vrije wil.
Maar wanneer je (jezelf of iets) op een verantwoorde manier wilt veranderen moet je -voordat je iets verandert- weten wat constant moet blijven. In termen van Pirsig: welk statisch patroon moet in acht (waarde) worden gehouden. Alle vier waardepatronen moeten hun kwaliteit houden, anders is sprake van teloorgang.

Dynamische kwaliteit creëert de wereld waarin wij leven, maar statische kwaliteit is noodzakelijk om haar in stand te houden. Alleen maar in stand (willen) houden loopt telkens uit op stagnatie, het verhinderen van verandering, het verbieden van het afwijkende. Het is zaak telkens de balans te zoeken tussen beide kwaliteiten.
Mensen zoeken naar kwaliteitservaringen, om ergens helemaal in op te gaan, “in flow te zijn”, met hart en ziel ergens voor gaan en zo in een balans te zijn die leidt tot vrijheid, bevrediging, geluk en creaties.

Het is veelbetekenend dat waardeoordelen en de invloed van geld als het middel, het kapitaal vergroten als doel in het voorbestaan van de aarde tegenwoordig (wederom) ter discussie staan.
De een wil economische groei om de aarde beter te maken, een ander vindt eenzijdig gericht zijn op economische groei juist een gevaar.
Het is het gevecht tussen intellectuele en sociale waardepatronen. De een denkt dat economische groei leidt tot dynamische kwaliteit, de ander ziet de essentiële statische waardepatronen in gevaar komen.

De huidige mondiale ontwikkelingen in de economie bekijkend in termen van de klassieke elementenleer laat zien dat er veel gevaren op ons afkomen: bodem, water en lucht worden vervuild, veel leven wordt vernietigd, biodiversiteit neemt af, het klimaat wordt warmer, mogelijk te warm.

Wat belangrijk is om in de gaten te houden is de ontwikkeling van vrijheid binnen de mondiale samenleving. Is er wel sprake van dynamische kwaliteit? Zijn de statische waardepatronen nog intact? Zijn de voor- en nadelen van de voortgang van de geschiedenis voor de keuzevrijheid van het individu in of uit balans? Neemt het aantal mensen met honger toe of af? Krijgen steeds meer mensen gelijke kansen op geluk? Is er sprake van een harmonische ontwikkeling in kwaliteit van leven en indien niet, zijn we mondiaal zo georganiseerd dat er effectieve en positieve sturing mogelijk is?

Zie ook: "dialectiek, krachten gebundeld voor een hoger doel".

Vrijheid en onvrijheid in het boerkaverbod

2011-01-07T00:07:00.001+01:00

Regeringspartijen VVD en CDA en gedoogpartner PVV vallen over de aankondiging van korpschef Bernard Welten, dat hij het verbod op het dragen van een boerka niet gaat handhaven.
Welten liet weten dat hij het boerkaverbod een ''buitengewoon complex dilemma'' vindt. ''Ik denk dat de vrouw zal worden aangesproken op het feit dat ze een boerka draagt. Ik geloof er niet in dat wij vrouwen, ervan uitgaand dat het een vrouw is want dat kun je niet zien, gaan arresteren.''
"Ik voel me niet altijd een instrument van de overheid dat onmiddellijk doet wat er gevraagd wordt. Ik gebruik mijn verstand nog steeds."
Volgens Welten is sprake van een 'buitengewoon complex dilemma'. Hij wees erop dat de politie er is om vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid te waarborgen.
In Nederland kennen we de zogenaamde trias politica, met een horizontale machtenscheiding.

Vrij naar Wikipedia:
Met machtenscheiding bedoelt men een verdeling van de macht in wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht, die nooit bij één en dezelfde persoon of instantie mogen berusten.
1. De wetgevende macht.
In Nederland zijn dat de Staten Generaal (Eerste en Tweede kamer) en de regering, bestaat uit de koningin en de ministers.
2. De uitvoerende macht
In de meest zuivere vorm van machtenspreiding heeft het parlement de bevoegdheid om wetten vast te stellen, maar worden de uitvoering en handhaving daarvan (bijvoorbeeld door de politie) overgelaten aan de regering. Het parlement treedt op als controleur van de uitvoerende macht.
3. De rechterlijke macht: de rechters
De machten hebben ieder hun eigen bevoegdheden en hebben ieder hun eigen zelfstandigheid. Bovendien is er geen macht die hiërarchisch duidelijk boven de andere machten staat. Al deze machten afzonderlijk hebben ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de burger verantwoordelijkheden door middel van ingebouwde controlemechanismen.
De uitvoerende macht is verantwoording schuldig aan de wetgevende macht, de wetgevende macht is vervolgens verantwoording verschuldigd aan de burgers. De burgers hebben invloed op de wetgevende macht door middel van verkiezingen.
De rechterlijke macht controleert vervolgens de uitvoering van wetten en regelgeving, en arbitreert bij conflicten tussen de machten. De rechterlijke macht zelf zou volgens de grondprincipes van de Trias kunnen worden gecontroleerd door middel van openbaarheid van zittingen, openbaarheid van uitspraken, goed klachtrecht en zicht op belangenverstrengeling (nevenfunctieregisters), maar in de praktijk wordt de rechterlijke macht gecontroleerd door de uitvoerende macht die rechterlijke macht organiseert, de nodige infrastructuur en middelen ter beschikking stelt.
Tot zover Wikipedia.

Korpschef Welten heeft dus figuurlijk meerdere petten. Hij is mens, leidinggevende en functionaris. In al die hoedanigheden wil hij de vrijheid van de mens waarborgen dus ook van de boerkadrager. Het dragen van een boerka heeft een aspect van vrijheid en van onvrijheid voor zowel de drager als voor de omgeving. Mensen in Nederland zijn vrij om zich te kleden zoals zij willen. Vrouwen in boerka willen zich alzo vrijwaren van mannelijke aandacht, maar trekken door de uitzondering van de dracht alle aandacht. Omdat niet gemakkelijk is vast te stellen of de drager een man of een vrouw is (identificatie), is in verdachte omstandigheden moeilijk te bepalen of de drager goedschiks of kwaadschiks is. Verder zijn veel rechtgeaarde Nederlanders van mening dat het voorschrijven door een religieuze instituten van bepaalde kleding strijdig is met de menselijke behoefte aan vrijheid en gelijkheid.
Het dilemma voor een politieagent is dus of hij de vrijheid van de boerkadrager het beste dient door de wet te handhaven dat het zou kunnen verbieden om een boerka te dragen of door de drager met rust te laten.
Welten kiest voor de vlucht vooruit door de discussie te starten en aan te kondigen dat hij onder de wet handhaven niet verstaat om boerkadragers te arresteren maar hen door zijn dienders hoogstens aan te laten spreken. En daarmee blijft Welten binnen de vrije grenzen van zijn functie want een politieagent kan kiezen of hij een wetsovertreder aanspreekt, beboet of arresteert. Ook houdt hij het gesprek tussen culturen op gang, tenzij dit niet op gelijkwaardige toon wordt gevoerd. En daarbij ligt de verantwoordelijkheid bij twee partijen in uniform (boerka en politiepak).

N.B. Ook het dragen van bivakmuts en integraalhelm valt het onder boerkaverbod.

Het zien van De Waarheid

2010-12-15T13:19:00.030+01:00

Het besef dat meerdere, elkaar uitsluitende inzichten tegelijkertijd waar kunnen zijn, is essentieel voor het boeddhisme. Is één van die inzichten de ware? Of zien we net zoals in de grot van Plato alleen de afspiegeling van inzichten, waarheden en objecten. We zien volgens Plato, met de rug gezeten naar de oorsprong, als het ware de projectie daarvan op de wand en niet het origineel. De werkelijkheid zelf zou ongrijpbaar, vaag, niet in woorden te vatten en in verandering zijn. En zou iemand ons vertellen dat hij wel in die werkelijkheid is geweest, zouden we hem dan geloven?
Of De Waarheid wel of niet bestaat is in principe een oneindige discussie. Aan de hand van een simpel voorbeeld is aannemelijk te maken dat verschillende waarnemingen naast elkaar kunnen bestaan en dat de enig mogelijke interpretatie onwaarschijnlijk is.

In de tekening hiernaast zijn zwarte cirkels getekend met daarin drie verbonden witte lijnen. Het is geen geheim dat we er kubussen in kunnen zien en wel minstens vier. Twee kubussen voor een denkbeeldig scherm met gaten en twee erachter en daarbovenop kubussen waarvan de ribben door de “gaten” gaan. Geen enkele kubus is volledig getekend. We projecteren deze ontbrekende delen op het vlak.

Zo is het ook met de waarheid. We voelen ons mogelijk uitgedaagd om de enige, echte waarheid te zien en te pakken. Maar het is niet ondenkbaar dat deze wens een overblijfsel is van een cultuur die bezig is te verdwijnen. Nog in de decennia na de Tweede Wereldoorlog was ons land verzuild. Elke zuil (katholiek, protestant, niet-kerkelijk, etc.) pretendeerde de ware zuil te zijn. Pas gaandeweg de zestiger en zeventiger jaren is die pretentie losgelaten. Gastarbeiders brachten andere culturen en religies mee en we zijn langzamerhand gewend geraakt dat ook buitenstaanders gelijk zouden kunnen hebben.
Filosofisch gezien zou je kunnen zeggen: binnen onze zuilen waren we overtuigd van een eenheid. Vervolgens hebben we de opvattingen van andere zuilen verenigd en nu zijn we bezig buitenlandse invloeden te integreren. Er wordt eenheid in verscheidenheid gezocht. We hebben losgelaten dat er één manier is om eenheid te beleven, we kunnen ook eenheid vinden in tweeheid of in veelheid. Dit is een vorm van zogenaamde “non-dualiteit”. Non-dualiteit is eenheid in tweeheid, het buitengewone in het gewone.
Deze verschuiving heeft voordelen en nadelen. Het relativeren van het eigen gelijk creëert ruimte om het beste te vinden in twee werelden. Je krijgt dan uitspraken als “Alles is God is Liefde”.
Liefde zegt "Ik ben alles". Wijsheid zegt "Ik ben niets".
Een nadeel kan zijn dat we meer onverschillig worden voor het vinden van de waarheid.
Het zou mooi zijn wanneer we blijven streven om de combinatie van de partiële waarheden te zien als these en antithese, die we kunnen samenvoegen tot een hogere vorm van waarheid, zoals in de dialectiek.

We leven in een cultuur waarin we er soms met schade en schande achter komen dat niet alles wat ons wordt voorgehouden waar is, maar zuiver en alleen is gemotiveerd om ons geld uit de zakken te kloppen. Die trieste constatering geldt helaas al tijden ook voor spirituele of religieuze organisaties. Wie is nog betrouwbaar? Zoals altijd moeten we het antwoord eerst en vooral bij ons zelf zoeken. Zijn we zelf wel betrouwbaar?

Hoe je het ook bekijkt, het accepteren dat er meer dan één waarheden tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan schept ruimte.
In het tijdschrift InZicht bespreekt Raf Pype het eerste deel van de nieuwe trilogie van Robert Hartzema "De ruimte van gewaarzijn".

Ook het eerste deel bestaat zelf uit drie delen. Pype:
Deel twee van het boek gaat een stap verder, waar het gaat over het beleven van de 'tussenruimte' (het 'bardo' van de Tibetanen). "De werkelijkheid is eigenlijk een gatenkaas, vol met openingen en tussenruimten die zicht bieden op een verscheidenheid van andere dimensies van Zijn." In dit boek gaat het dan voornamelijk over de ruimte tussen twee gedachten en de bewustwording dat gedachten niet als een ketting aan elkaar hangen, maar gescheiden worden door tussenruimten die nieuwe mogelijkheden scheppen - mogelijkheden om los te komen van de enorme zuigkracht van onze gedachten en de daarmee samenhangende "superluchtbel van het ik". Deze ruimten dringen veel verder in ons door dan de dualistische ruimten, die altijd in tegenstelling staan tot iets anders.
Dat het zich openstellen voor deze diepere ruimten ook angst kan oproepen is aannemelijk. De meest diepliggende angst, die voor de volstrekte leegte, voor het niet-zijn of de dood, kan niet zomaar opzij worden gezet. "Alleen wanneer je op dit moment de directheid van het ervaren vanuit het nu-dood-zijn ervaart, zie je het heden in het juiste licht. De rest is zelfbedrog." (p. 272) In deel drie komen we dan uiteindelijk bij de Ruimte van het gewaarzijn - de Ruimte met hoofdletter. Deze allesomvattende dimensie van ruimtelijkheid heeft geen kenmerken en kan geen 'ervaring' zijn, maar wordt geleidelijk aan steeds meer zichtbaar.
Tot zover Raf Pype.

Het is een fascinerend idee dat er minstens evenveel potentiële waarheid schuilt in de ruimte tussen twee gedachten als in de gedachten zelf. Misschien simpeler gesteld: wanneer we ons open stellen voor het leren kennen van de waarheid die niet gestoeld is op onze eigen gedachten, zou dat wat we dan zien wel eens meer waar kunnen zijn dan wat we leggen in onze eigen projectie, gebaseerd op een vooroordeel.

Even belangrijk als wat er is, is dat wat er niet is. Het zijn de gaten, tunnels, holen, stiltes en leegte die het leven kleur geven. Als je een donut koopt, koop je dan ook het gat? Leven we in het binnenste van een zwart gat? Hoe zit het met de gaten in emmentaler kaas? Wat deden The Beatles met de gaten in toonladders in Fixing a hole?

Gaten, leegte en stiltes zijn de bron van diepe inzichten, slap geouwehoer en filosofische paradoxen. Maar boven alles bieden ze openingen. Of het nu een brievenbus is, een witregel in een gedicht, de break in een dansplaat of het gevoel van leegte wanneer je iets of iemand hebt verloren.

Zie ook de aflevering van VPRO's Wintergasten met Roy Sorensen (zaterdag 1 januari 2011). Roy Sorensen is professor in de filosofie aan de Washington universiteit in St. Louis. Sorensen noemt zichzelf een apostel van ‘de negatieve metafysica’. Hij denkt na over de dingen die er niet zijn, maar ook wel zijn, zoals gaten, stiltes, schaduwen, getallen, ideeën en de menselijke ziel; metafysische amfibieën die met één been op de vaste grond staan van het gezonde verstand en met het andere been in het troebele water van het niet-zijn.

Topvrouwen zijn niet beperkt tot het kiezen van een grijze muis als partner

2010-12-05T14:03:00.002+01:00

Thijs Peters breekt op Internet op Z24 zijn hoofd over de vraag hoe je als vrouw door het glazen plafond breekt. Zijn antwoord is: kies een partner met gebrek aan ambitie.
Tot zover helder, maar in de titel roept (de redactie van) Peters op tot het trouwen van een grijze muis en dat is jammer.
In zijn column betoogt hij dat er vrijwel geen voorbeelden zijn van vrouwen die een relatie hebben met een hoogopgeleide “alfaman”. Kiezen zij die wel, dan loopt de relatie vaak stuk.
Topvrouwen en topmannen gaan dus zelden samen. Maar de oplossing die Peters ziet, namelijk om als topvrouw een partner te kiezen met een lagere opleiding, het zogenaamde ”downdaten” is niet zo logisch als het lijkt.
Er zijn veel hoog opgeleide mannen met een lage carrière ambitie. Dat zijn uitstekende partijen voor vrouwen die hoog opgeleid zijn en een hoge carrière ambitie hebben. Die lopen elkaar niet in de weg, maar zouden natuurlijk elkaar wel moeten aanvullen. Een partner die veel lager opgeleid is, loopt een grote kans dat hij zijn partner niet meer kan boeien na verloop van tijd.
Een hoog opgeleide man, die niet gaat voor macht en geld, maar zijn eigen weg volgt, is weliswaar geen alfaman, maar ook niet per se een grijze muis. Wat misschien lastiger is, is een man te vinden die bereid is meer dan de helft te doen in het zorgen voor kinderen ..........

Zie ook "Dossier Werkende ouders" van het Nederlands Jeugd Instituut.

Niets doen of niet doen?

2010-12-01T12:55:00.009+01:00

Joke J. Hermsen schreef voor De maand van de spiritualiteit het essay “Windstilte van de ziel”.
In dat essay haalt zij Simone Weil aan, die “De geschonden Ziel” schreef:
Net als de Grieken achtte Weil het belangrijkste doel dat een mens na kan streven het zorg dragen voor de ziel, dat zij omschreef als `het bouwen van een architectuur in de ziel'. Ze bedoelde hiermee niet alleen dat de ziel verdiept en ontwikkeld moet worden maar ook dat er een geometrische figuur in aangebracht moet worden, die het evenwicht of equilibrium tussen het lichamelijke en het geestelijke, het bewuste en het onbewuste, het ik en het zelf ondersteunt. Equilibrium is een ander kernbegrip uit Weils denken, waarbij zij zich liet leiden door Pythagoras die dit evenwicht tussen tegengestelden als de hoogst denkbare `harmonie' karakteriseerde. Het ging Weil dus niet zozeer om een keuze voor de ene of de andere pool van een tegenstelling maar om deze zo op elkaar af te stemmen dat ze in evenwicht zijn. Dat heb ik altijd een van de meest fascinerende aspecten van haar denken gevonden. De architectuur van haar denken is op dit equilibrium gericht, dus op de harmoniserende beweging die tegengestelde polen als ik en zelf met elkaar in evenwicht brengt. Zodra de mens slechts één kant van de tegenstelling opzoekt, gaat het mis, want dan raakt zijn ziel uit evenwicht.

De loutering van de ziel krijgt bij Weil de vorm van het wachten. Wachten in de zin van stilstaan, niets doen, aandachtig kijken en luisteren. `Alle kunst is wachten,' schrijft ze, `en ook het ontvangen van inspiratie is wachten.' Wachten is de basis van zowel het creatieve als het spirituele leven. Wachten - in het Frans attendre - en aandacht - attention - liggen volgens Weil niet alleen grammaticaal in elkaars verlengde. Het wachten is de voorwaarde met aandacht naar de wereld, naar jezelf en naar de ander te kunnen kijken. Niet om in een eeuwige lethargie te vervallen, maar als de noodzakelijke tegenhanger van activiteit, ambitie en prestatie, om zo gezamenlijk het mentale evenwicht van de mens te bewaken. `Wachten is het transformeren van tijd in eeuwigheid,' schrijft Simone Weil. In het wachten komen we tot een werkelijke aandacht voor de wereld, omdat we tijdens het wachten leeggemaakt worden van onze begrensde en van anderen afgescheiden ik-identiteit, die doorgaans als een obstakel tussen ons en de wereld in staat. In het wachten worden we als het ware veronpersoonlijkt, want ontdaan van de ego-gerichtheid van onze identiteit; daarom ervaren we dat wachten soms ook als bedreigend of onprettig, omdat we de belangen en ambities van ons ik moeten opgeven. Nietzsche beschreef dit wachten als de `onaangename' windstilte van de ziel, omdat dit leeg scheppen het verlies van verworven zekerheden betekent. Maar pas na het wachten kan volgens Weil de verhouding tussen ik en zelf hersteld en verdiept worden.

Tot zover Joke Hermsen met haar citaat van Simone Weil.

De grote vraag die in dit stuk naar voren komt is of Weil oproept tot “niets doen” of het Taïstische “niet doen”. Eén letter kan een wereld van verschil maken. Welk nut heeft een leven van niets doen, terwijl het evenwicht dat de wereld kan redden bestaat uit louter niet doen: niet overconsumeren, niet zwijgen, niet over de grens van jezelf of een ander gaan, et cetera, et cetera.

En-en denken in de psychiatrie

2010-11-25T01:33:00.002+01:00

Niemand wil in een hokje gestopt worden en met psychiatrische patiënten is dat niet anders. Ja, als dat betekent dat er een passend medicijn is die je er meteen weer uithaalt, dan misschien.
Sociaal psychiater Jim van Os pleit voor een paradigma wisseling: niet meer patiënten in categorieën indelen maar spreken over de mate van scoren op een continuüm van min of meer zorgbehoevend.
Het diagnostische systeem DSM is gebaseerd op denken in dichotome categorieën: je hebt een geestelijke ziekte of je hebt iets niet. Maar de meeste symptomen overlappen, daarom passen mensen, gezond of ziek niet in hokjes. Mogelijk hebben sommige mensen een genetische aanleg om meer somber of depressief te zijn dan een ander, om meer symptomen te ontwikkelen, maar dat is nooit de gehele verklaring.
Het laboratorium is ook zo’n hokje waarin je nooit het volledige begrip krijgt van de reden dat iemand psychiatrische symptomen krijgt. Daarvoor moet je de patiënt zien in zijn omgeving en daarin ook de oplossing zoeken.

Wikipedia: In 2009 stelde van Os voor de diagnose schizofrenie af te schaffen wegens onbruikbaarheid. Hij stelde een ander ziektebegrip voor dat hij "salience syndrome" noemde. Het begrip saillantiesyndroom verwijst naar een stoornis in het vermogen van de mens om zich bewust te richten op het meest opvallende dat zich voordoet, het meest saillante. Indien interne stimuli (bijvoorbeeld gedachten) of externe (bijvoorbeeld mensen op straat) buiten de bewuste controle van iemand diepe persoonlijke betekenis krijgen kan er een psychose ontstaan.

Topsporters als afschrikwekkend voorbeeld voor lastige jongeren

2010-11-18T11:35:00.004+01:00

FourstaR is een Utrechtse organisatie die lastige jongeren aan het werk probeert te krijgen.
In de Volkskrant van 18 november een impressie van de onmogelijkheid om dat doel op een gemakkelijke manier te bereiken.
“Je hebt soms meer tijd nodig om tot resultaten te komen. Je moet de confrontatie aangaan. Het eerste waaraan wij bij jongeren willen werken, is gedragsverandering. Als wij hier rolmodellen, bijvoorbeeld topsporters, laten uitleggen hoeveel inspanning ze hebben moeten doen om hun doel te bereiken, luisteren ze vaak wel ademloos”.
Tot zover de Volkskrant.
Het is natuurlijk de grote vraag of dit ademloos luisteren een voorteken is van gedragsverandering of juist averechts van ongewenste gedragsbestendiging. Het lijkt voor de hand te liggen om een topsporter een voorbeeld voor anderen te noemen, maar de enorme hoeveelheid inspanning die nodig is om topsporter te worden is bijna bovenmenselijk. En bovenmenselijk zijn er maar weinig. Effectiever zou het zijn om “middelmatige” burgers als voorbeeld te stellen, op voorwaarde dat die mensen wel gelukkig zijn. Want bereikbaar plezier is motiverender dan onbereikbare prestaties. Het voor de hand liggende alternatief om dat plezier op een gemakkelijke manier te bereiken is drugsgebruik. En dat is nu juist waar organisaties als FourstaR niet naartoe willen.

Misschien kan de drugsgebruikende topsporter Yuri van Gelder de Utrechters een hart onder de riem steken met de boodschap dat je met te veel ambitie ook niet gelukkig kunt worden

De ontspannende en-en logica van Johan Cruijff

2010-11-17T20:56:00.003+01:00

Een vermaard voorbeeld van tautologie is de visie van Johan Cruijff: “je gaat het pas zien als je het door hebt”.
Het is fijn wanneer mensen zich opwerpen als oplosser van complexe problemen. Heden ten dage werpt Johan Cruijff zich op als de redder van het sportief modderende Ajax. Hij pleit ervoor dat oud-topspelers zich kandidaat stellen voor de ledenraad en hij vat het probleem als volgt samen:
“Niemand hoeft mij te vertellen hoe complex de oplossing van dit probleem is. Terwijl het op zich allemaal niet zo moeilijk is.”

Wanneer je te maken krijgt met een schijnbare paradox kun je twee dingen doen: je laat de kwestie met rust of je hakt de Gordiaanse knoop door.
De oplossing van Cruijff roept om drie redenen twijfels op.
1. Is een oud-topspeler ook een goed bestuurder?
2. Is het niet aan de trainer om de jonge topspelers effectief te laten samenwerken?
3. Kunnen topspelers een goede trainer herkennen en invloed hebben op een eventuele benoeming?

Het lijkt er veel op dat de ledenraad vooral zal fungeren onder het motto “de beste stuurlui staan aan wal” oftewel “de beste spelers staan aan de zijlijn”. Zou een club altijd winnen dan zou er geen hond gaan kijken bij een voetbalwedstrijd. Fan zijn van Ajax is dan ook alleen enerverend wanneer de club ook af en toe verliest en weer uit zijn as verrijst. Dat is en-en-ontspanning.

Krachten gebundeld voor een hoger doel ook voor de emancipatie van dieren

2010-10-19T00:25:00.007+02:00

Emancipatie begon bij de bevrijding van zwarte mensen uit hun slavernij en is nu via kleur en geslacht aanbeland bij het dier. Emancipatie is een proces waarin we ons menselijke, illusoire gevoel van superioriteit zouden moeten omzetten in een gelijkwaardige houding ten opzichte van dieren.

We hebben de natuur veel leefruimte afgepakt om landbouw te bedrijven die er deels op gericht is om zo veel mogelijk dieren zo goedkoop mogelijk op te kunnen eten. Maar dat is ook gedaan om veel geld te verdienen. Maar was dat wel verstandig en gaat dat niet ten koste van rechtvaardigheid?

Waarheid, wijsheid en liefde leveren een goed gevoel en een zuiver geweten op. Het gevoel geeft richting, positief of negatief. Het lijden vormt een wezenlijk onderdeel van het leven is, maar een gerichtheid op gelijkheid (eenheid) in combinatie met vrijheid en solidariteit leidt tot recht(vaardigheid).

Zouden we niet beter wat minder consumeren en samen kijken of er met minder wat meer is te maken?

Door een bescheiden houding (respect, zelfdiscipline, onthechting), liefdevol gericht op emancipatie (vrijheid), komt creatieve energie vrij en door onze verbondenheid en eenheid met alle levende wezens te accepteren en waar te maken (realiseren), komt onze beschaving op een hoger plan. En dat voelt beter.

Meer lezen over dialectiek, spiritualiteit en dierenrechten? Klik hier.

De derde weg in leiderschap

2010-10-13T18:16:00.002+02:00

In Management Scope een interview met Fons Trompenaars over de derde weg in leiderschap.

Een paar citaten:
Een goede leider is dienstbaar en weet belangen te verbinden op een hoger niveau, vindt Fons Trompenaars. Volgens de internationaal erkende leiderschapsdeskundige gaat het om de balans. "Het is niet óf voorzichtigheid óf lef, het gaat om het samenbrengen van beide."

En:
Wat is volgens u de kern van leiderschap?
"De kern van leiderschap is het kennen en erkennen van verschillende gezichtspunten en die samenbrengen op een hoger niveau. Dat dit de kern is hebben we wetenschappelijk aangetoond met veel onderzoek. Het gaat om reconciling dilemma's - sorry voor het Engels, maar het is moeilijk te vertalen. Het is niet echt het gebruikelijke ‘verzoenen', want dat wil zeggen dat jij een mening hebt, en ik een andere mening en dat we er dan zo'n beetje tussenin gaan zitten. Reconciling is: samenbrengen op een hoger niveau.

En:
Gelooft u in een nieuwe vorm van leiderschap? Een leider die meer verantwoordelijkheid neemt, rekenschap aflegt en zowel kijkt naar de lange als korte termijn?
"We zijn in het verleden van overdrijving naar overdrijving gegaan. Het begon met scientific management, waarbij alles draaide om efficiency. Daarna werd het opeens human relations en stond de mens centraal. Toen kwam het klantmodel, dat ging ook over de kop, en lag de focus op de aandeelhouder. En nu is het society. Waar het om gaat, en dat is tevens de essentie van leiderschap: hoe ga je om met de spanningsvelden - zo je wilt dilemma's - tussen de stakeholders? Als je het goed doet, kom je tot een integratie die de waarde voor de toekomst uitdrukt. Datzelfde principe geldt ook voor het korte of lange termijndenken. Als je alleen maar bezig bent met de lange termijn, ben je een visionair, maar gebeurt er niets. Daarmee zeg ik niet dat visionair zijn niet belangrijk is, maar er bestaat geen langere termijn zonder korte termijn en vice versa. Het gaat om de verbinding tussen die twee."

Tot zover de citaten uit Management Scope.

Trompenaars heeft zijn columns voor Het Financiële Dagblad gebundeld in het boek “Managementdilemma's”.
De rode lijn die door alle columns loopt is dat managers in toenemende mate met schijnbaar tegengestelde waarden of dilemma's te maken krijgen.
Wat voor dilemma's moeten leiders onder ogen zien? Je moet als leider inspireren en toch ook luisteren. Je zal moeten beslissen en toch ook delegeren, je organisatie internationaliseren en centraliseren maar ook oog hebben voor lokale verantwoordelijkheden. Je behoort boven de materie te staan en tegelijkertijd gepassioneerd één te zijn met de missie van het geheel.
In dit boek beschrijft Trompenaars hoe de top van het internationale bedrijfsleven deze dilemma's formuleert en probeert op te lossen. Alle relevante aspecten van het huidige organisatie-denken beschouwt hij kritisch en menige heilige huisjes, zoals het gedachtegoed van Hofstede en Myers-Briggs, worden afgebroken. Trompenaars reikt alternatieve manieren aan om met dilemma's om te gaan en deze te integreren op een hoger plan.

Managementdilemma's
Fons Trompenaars

En-en denken en fuzzy logic

2010-10-01T12:06:00.006+02:00

Er is in onze maatschappij al tientallen jaren een ontwikkeling van het precies willen weten naar ongeveer willen weten. Met name op scholen is de instelling: je hoeft niet alles te weten, het is al goed dat je het antwoord op jouw vragen kunt vinden. Vooral door Internet kan iedereen gemakkelijk een vraag stellen en snel een antwoord vinden. De kunst blijft wel reëel te blijven oordelen of het gevonden antwoord betrouwbaar is of minder. Parallel aan deze ontwikkeling in ons grondhouding tegenover de waarheid is die ontwikkeling er in de techniek. Een veel gebruikt voorbeeld is de bediening van een wasmachine. Niemand weet precies wat de beste instelling van een wasprogramma is, maar iedereen zal genoegen nemen met een was die schoon genoeg uit de machine komt. We willen niet te lang hoeven nadenken over het programmeren van een wasmachine. De techniek van het ongeveer goed instellen van een wasmachine wordt fuzzy logic genoemd.

Wikipedia zegt over fuzzy logic:
Fuzzy logic (soms vage logica of wollige logica genoemd) is een stroming binnen de logica. Zij kan gezien worden als een uitbreiding van Booleaanse (boolean) logica. Het principe uit de Booleaanse logica dat iets of waar of onwaar is, wordt losgelaten; het is dus een vorm van meerwaardige logica. In plaats daarvan worden er waarheidswaarden gebruikt tussen 0 (onwaar) en 1 (waar) in. Het discrete karakter van de traditionele logica wordt hiermee ook losgelaten, iets kan bijvoorbeeld voor 1/3 waar zijn. Of 'een beetje' waar. Het Engelse woord fuzzy betekent wazig, wollig.

Tot zover Wikipedia.

De hang naar gemak, die overduidelijk het westerse deel van mensheid kenmerkt, heeft te maken met de hoge eisen waarmee we in het dagelijkse leven te maken hebben. Het is wijs om te weten wanneer je perfectie moet vermijden. We willen thuis niet te veel tijd kwijt zijn met het huishouden. We kopen gemakkelijke huishoudelijke apparatuur en voorgesneden groenten. Vlees of vleesvervangers kosten weinig tijd om te bereiden en smaken ongeveer goed. Of het verantwoord is, laten we over aan het oordeel van de overheid, die we steeds minder middelen geven om tot een verantwoord oordeel te komen.

Ook de media worden (uit geldgebrek) gemakzuchtiger: in alle kranten is te lezen dat persberichten klakkeloos worden overgenomen. Wie controleert nog het waarheidsgehalte van berichten? Een positief gevolg van deze onverschilligheid is dat dat leraren het steeds meer als hun verantwoordelijkheid zien om kinderen een kritische grondhouding aan te leren tegenover wat ze te zien en te lezen krijgen.

Zelfs in het politieke besluit om de politie meer vrijheden te geven kun je die wens naar “ongeveer goed” zien. De politiek mag meer preventief fouilleren. Daarmee worden wapens uit handen genomen om misdrijven te begaan, maar er wordt een onzekerheid geïntroduceerd of de politiemensen die grotere vrijheid wel verantwoordelijk hanteren.
Die laatste woorden vormen de slogan van het nieuw te vormen kabinet van Rutte en Verhagen met Wilders als toeschouwer: “vrijheid en verantwoordelijkheid”.
Het is een teken van deze tijd dat we moeten switchen van of/of denken naar én/én denken. Het volk krijgt de bestuurders die het verdient. Blijkbaar zijn we er aan toe om de uitdaging een stap verder te nemen om zowel onze vrijheden waard te zijn als onze verantwoordelijkheid te nemen.

Of is het oude wijn in nieuwe zakken? De spanning tussen vrijheid en verantwoordelijkheid is zo oud als de menselijke beschaving. Blijkbaar moeten we dat wiel telkens opnieuw uitvinden.

Hoe kan een (on)rechtvaardige God bestaan?

2010-08-22T13:40:00.004+02:00

Veel mensen kunnen het idee dat God en de onrechtvaardigheid in de wereld tegelijkertijd zouden bestaan niet met elkaar rijmen. Hoe kan het dat een God toelaat dat er zoveel ellende is in de wereld? Omdat God niet ingrijpt is dat voor hen een bewijs dat God niet bestaat. Anderen worden bang bij het idee dat onrecht onbestraft zou blijven en wringen zich in allerlei bochten om de hand van een straffende God toch te kunnen zien.

In de bijbel staat dat de mens geschapen is naar het beeld van God. Sceptici betogen dat de mens zichzelf een God heeft geschapen naar zijn eigen wens- of mensbeeld. Wie gelijk heeft, is geen zaak van het volgen van een rationele redenering. Het heet niet voor niets “geloof”. Wel kan het inzichtelijk zijn om eens te kijken of het allemaal wel zo logisch is (zie 1 en 2) hoe er tegen de schepping en het bestaan van onrechtvaardigheid wordt aangekeken.

Het helpt om je te realiseren dat we ongemerkt uitgaan van een tweedeling tussen God en zijn schepping (1). We zouden dan aan de ene kant een schepper hebben en aan de andere kant een schepping. Vergelijk het met een kunstenaar die een beeld maakt. De kunstenaar kan aan het beeld werken en op een gegeven moment besluiten dat het af is. De kijker kan vervolgens een oordeel hebben over dat beeld en van mening zijn dat de kunstenaar zijn werk wel of niet goed gedaan heeft. Hij kan de kunstenaar aanspreken en zeggen dat hij het over of anders moet doen. Dat is ongeveer het beeld dat we van God hebben. God en de kunstenaar zijn uiteraard niet verplicht om te reageren.

Je komt er met woorden en gedachten alleen niet uit. Vandaar ook dat meditatie in stilte verloopt. Het is als het ware de kunst om woordeloos en gedachteloos te observeren en te ervaren wat in jouw bewustzijn binnenkomt. Net als met de borstkas, waar de adem in- en uitgaat, heeft alles in de natuur een op- en neergang. De opgang is niet beter dan de neergang. Het is een eeuwigdurende afwisseling die ook ’s nachts zonder inspanning doorgaat. Het helpt om een grondhouding te hebben van accepteren wat je overkomt. Natuurlijk zijn emoties logisch en moet je niet over je heen laten lopen, maar het onvermijdelijke valt niet te vermijden.
Stel nu dat God en de schepping (wij) niet van elkaar te onderscheiden zijn. God is de schepping. Dat we zelf een begin en een eind hebben (2) maakt dat we verwachten dat een schepping of natuur ook een begin en een eind heeft. Ook de natuur is, maar, paradoxaal, tegelijkertijd wordt.
Panta rhei, een belangrijk deel van de permanente verandering, flow en stroming is herhaling, o.k., maar er is hopelijk ook vooruitgang. De mens probeert natuurlijk te leven maar ook om de natuur te bedwingen en haar grenzen te stellen. We proberen haar processen te begrijpen en naar onze hand te zetten. We helpen de evolutie en de cultuur een handje, want we willen niet afhankelijk zijn en we willen comfortabel leven. Met het overnemen van de regie worden we steeds meer verantwoordelijk, minder natuurlijk en de vraag, of God bestaat, verdwijnt naar de achtergrond.
Het is aan jou om wat je aan vormen en processen in de wereld ziet aan God toe te schrijven of agnost te zijn of ongelovig te blijven. Dat is jouw vrijheid en een onderdeel daarvan is dat vrijheid zo begrepen moet worden dat het goede en het slechte slechts bestaan in de ogen van de mens. De mens kan dan wel proberen God aan te spreken op dat door de mens geschapen onderscheid, maar het is niet logisch om een Goddelijke reactie te verwachten als de schepping slechts is en er geen onderscheid is tussen jou als aanspreker en God als aangesprokene. Je spreekt als het ware tegen jezelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor de interpretatie van ieder antwoord dat je meent te horen. Er zijn evenveel aanspraken op de waarheid als er mensen zijn. De waarheid ligt zowel open als verborgen in het midden. Truth, beauty and God lie in the eye of the beholder. Dit betekent dat onrecht en waarheid weliswaar relatief zijn, maar desalniettemin is het in de praktijk mogelijk om een werkzame, redelijke waarheid en rechtvaardigheid vast te stellen.

Voor wie vaak geplaagd wordt door ziekte, door natuurgeweld etc. zou het mooi zijn om zich te kunnen richten tot een God met het verzoek om een spoedig einde te maken aan de ellende. Ziekte hoort bij gezondheid en het leven, maar dat is maar een schrale troost. Zeker voor wie weet dat hij zelf niet schuld had aan het overkomen van ellende (ongeluk, erfelijke ziekte) is het verwerken van verlies zwaar. Wat is de zin van hevig lijden, zwaar verdriet en diepe rouw? Gedeelde smart is halve smart. Lotgenotencontact werkt ondersteunend. Iedereen krijgt zijn deel en het is maar goed dat het niet allemaal voor iedereen tegelijk komt, zodat we elkaar afwisselend kunnen steunen en om steun kunnen vragen. Hodie mihi, cras tibi. We hebben elkaar nodig, ook al kan het lang duren voordat we tot dat besef komen. De samenleving is nu eenmaal ingericht om dat moment zo lang mogelijk uit te kunnen stellen. Maar eens in ons leven moeten we onze top erkennen en moeten we stoppen met zoeken naar meer en hoger. Wanneer we dat erkennen, realiseren we ook dat het inschakelen van een hogere macht om dat moment uit te stellen een ijdele wens is. Een ware God laat zich niet voor een karretje spannen, maar geeft iedereen ongezien gelijke kansen. Misschien is het nog wel het zwaarst om te beseffen dat je eerder gedwongen wordt om je verlies te nemen dan een ander. We vergelijken ons nu eenmaal graag met anderen. En waarom ontloopt dat paar zo lang de dans?

Wat nodig is voor het aanpakken van onrecht is moed, geduld en vertrouwen. En vertrouwen (in mensen) verdrijft de angst. Dezelfde angst waarvoor mensen God aanroepen om deze te bezweren.

Harmonie tussen hart en verstand

2010-06-20T20:39:00.005+02:00

De beste manier om het hart en het verstand in harmonie te brengen is door zich niet te veel door de een te laten meeslepen of zich door het andere te laten weerhouden.

Negatieve en positieve vrijheid

2010-06-04T12:16:00.006+02:00

Mensen willen vrij zijn om de dingen te doen waar ze van denken dat ze gelukkig worden. De meesten zijn niet vrij om al hun tijd daaraan te besteden, er moet ook gewerkt worden om de welvaart te ondersteunen. Volgens de Britse filosoof Isaiah Berlin is het overgrote deel van de mensheid bereid om vrijheid in te leveren ten gunste van andere doeleinden: veiligheid, status, welvaart, macht, deugd, beloningen in het hiernamaals; of bijvoorbeeld rechtvaardigheid, gelijkheid of broederschap”.

In de opvoeding van kinderen wordt vrijheid stapje voor stapje toegelaten terwijl hen ondertussen wordt geleerd om die vrijheid te kunnen hanteren en rekening te houden met de vrijheid van anderen. Kinderen zijn vrij van al te veel verantwoordelijkheid, maar zij worden geacht op school zoveel mogelijk tot zich te nemen wat de cultuur en samenleving wil overdragen.
In onze gezonde, volwassen jaren dragen we als het goed is bij aan een samenleving waarin we in ruil een deel van onze tijd voor onszelf kunnen besteden aan creatieve zaken, ontspanning etc.. Op het laatst, wanneer we oud zijn, worden we weer afhankelijk van de samenleving, zodat we weer in relatieve vrijheid kunnen genieten van de laatste levensjaren.

De totale hoeveelheid vrijheid blijft over de jaren, maar het geluk verschuift in zijn verschijningsvorm.

Berlin maakt onderscheid in positieve en negatieve vrijheid. Negatieve vrijheid is vrijheid van …… en positieve vrijheid om of tot …...
Vrijheid van willekeur, vernedering, censuur en ziekte. Negatieve vrijheid is voorwaarde voor positieve vrijheid. Wanneer je doodziek bent, ben je nauwelijks vrij om te doen wat je wilt. Gezondheid kan worden gezien als vrijheid van belemmerende ziektes.
Vrijheid tot kent vele voorbeelden waarvan we denken gelukkig te worden. Te denken valt aan het aangaan van relaties met wie we willen of creatieve bezigheden waarmee we onze talenten inzetten of het geven van onze mening.
Soms valt negatieve vrijheid samen met tolerantie, dan weer met onverschilligheid. Dit is positief wanneer er niet geoordeeld wordt of niet toegegeven aan verslavende verleidingen, minder fraai is dit wanneer er geen compassie is met mensen die lijden.
Politiek gezien valt socialisme samen met de vrijheid van om te komen tot vrijheid tot. Bijvoorbeeld de vrijheid van armoede om de vrijheid te hebben tot deelname aan de samenleving. Het liberalisme is altijd bezig om de vrijheid te bevechten om niet belast te worden met de verantwoordelijkheid die anderen proberen te ontlopen.
Beide opvattingen zijn redelijk en de meeste politieke partijen proberen deze brug dan ook te slaan, soms met toevoeging van een eigen element als "religie"; "milieu" of "dierenwelzijn".

Twee opvattingen van vrijheid
Isaiah Berlin

Agressie door vrouwen of door mannen, is er een verschil?

2009-12-24T17:25:00.007+01:00

Huiselijk geweld wordt in vrijwel gelijke mate gepleegd door mannen als vrouwen. Toch hoor je vrijwel nooit over agressieve vrouwen, laat staan van vrouwen die hun mannelijke partner slaan. De reden is schaamte. Mannen schamen zich om ervoor uit te komen dat zij geslagen worden omdat het weinig mannelijk staat (hij zal wel aanleiding hebben gegeven) en vrouwen schamen hun agressie te erkennen omdat het weinig vrouwelijk staat (en waarom gaat zij niet gewoon weg?).
Het is van oudsher de rol van de man om agressie in te dammen en de rol van vrouwen om agressie niet rechtstreeks te tonen. Nu de man-vrouw-verhouding in de maatschappij steeds gelijkwaardiger wordt, wordt de kans groter dat vrouwen hun agressie direct uiten. Maar de eerste keren zal dat niet erg beheerst verlopen.
Jonge kinderen kunnen oefenen met het uiten van kwaadheid, maar veel meisjes worden beloond voor het inhouden van agressie en juist voor het laten zien van lief gedrag. Daarnaast is het herkennen van agressieve neigingen heel lastig wanneer je meerdere gevoelens tegelijk voelt. Verdriet en kwaadheid, die ongeveer even sterk opkomen, kunnen simpelweg niet tegelijk worden gevoeld. Veel meisjes denken daarom dat zij niets voelen. Vaak gaat dat goed, omdat zij cultureel wel verdriet mogen tonen, want de agressie neemt daarmee ook af. Het wekt de suggestie dat zij iets hebben meegemaakt dat verdriet oproept, terwijl hetzelfde incident bij een jongetje woede zou hebben opgeroepen. Dat verschil is geen door de sexe bepaalde afwijkende reactie, maar een discriminerende, door de cultuur toegestane uitweg.
Volwassen vrouwen die in hun kindertijd weinig geoefend hebben met het uiten van kwaadheid of die sterk afgeleerd hebben om het rechtstreeks te uiten, kunnen in hun relaties vervallen tot extreem agressief gedrag. Wanneer zij een partner kiezen die hun een dominante rol gunnen, kan deze machtspositie verwarring oproepen. Dat gunnen van mannen kan ook een soort passieve vorm van agressie zijn onder het motto “als jij zo graag de baas wil zijn, dan moet je ook maar meer verantwoordelijkheid dragen”. Het gevolg is dat de communicatie en soms ook de taakverdeling in het huishouden niet meer gelijkwaardig is.
Omdat mannen doorgaans fysiek sterker zijn dan vrouwen, zijn ze ook niet zo bang voor agressie. Sommige mannen kunnen zelfs (uit verlegenheid) een glimlach niet onderdrukken, waarmee ze de woede van hun vrouw nog eens extra versterken, want dat wordt gezien als arrogantie of als vermeend superioriteitsgevoel. Helemaal bont maken die mannen het die hun vrouw ook nog eens sexy noemen als zij kwaad zijn. Het windt hun deels op, want de agressie laat soms voor het eerst wel een echt deel van de persoonlijkheid van hun vrouw zien.
Wat te doen als het uit de hand loopt? Er zijn mannen die de politie bellen en hun vrouw geboeid laten afvoeren. Dat kan, en de politie zou het een goed idee vinden, maar er zijn meer wegen naar een vreedzaam Rome. Allereerst moeten de echtelieden zichzelf afvragen of het wel een goed idee is dat zij hun relatie voortzetten. Zoals Paulo Coelho in Happinez nr 8 2009 stelt: “De laatste tientallen jaren zijn de verwachtingen ten aanzien van het huwelijk als de weg tot zelfverwerkelijking zeer toegenomen. Maar de teleurstelling en de onvrede eveneens”. Coelho vertelt over zijn eigen agressie en zijn verbazing dat mensen zoveel weerstand tegen verandering hebben. Je kunt uiteindelijk (na veel verzoeningspogingen en relatietherapie) altijd nog een einde maken aan een relatie waarin de liefde tot haat is verworden. Maar mensen hebben elkaar niet voor niets gekozen. Zij kunnen juist veel leren van waarom een relatie op een gegeven moment uit de hand loopt. En een nieuwe relatie is ermee gebaat als je iets geleerd hebt van vorige ervaringen.
Het is daarom goed om bij het optreden van de eerste agressie de blik bij jezelf naar binnen te richten en jezelf af te vragen of er parallellen opduiken tussen de relatie van jou en die van jouw ouders of tussen jouw partner en jouw ouder van de andere sexe.
Een inzicht die leidt tot veranderingen in jezelf is de beste voorwaarde tot verbetering van de relatie of voor het vinden van een betere relatie. Daarmee kunnen mannen en vrouwen beiden op zichzelf de balans een stevige duw geven op weg naar vrijheid en gelijkheid.

Meer lezen over woede? Kijk op GoodAdviceBooks.

Hoe vind je de balans tussen erkenning van jezelf en van de ander?

2009-11-27T21:41:00.023+01:00

Beschadigd zijn betekent niet meer heel zijn. Veel mensen zijn niet helemaal heel, vaak om niet zo dramatische redenen, maar toch is er een gat tussen wie ze zouden kunnen zijn en hoe zij zich laten zien aan de buitenwereld.
Wie je bent, is deels hoe je je toont en hoe de ander jou ziet. Maar er is ook een gedeelte dat niet wordt gedeeld of zelfs niet gekend is. Integriteit (heelheid) heeft te maken met de aansluiting of verbinding tussen dat verborgen deel en het deel dat de buitenwereld getoond wordt. Die mens die bereid is om zich volledig te laten zien, transparant is, is integer. Let wel, die bereidheid is geen verplichting, maar is een mogelijkheid en kan een keuze zijn.
De behoefte aan erkenning wordt niet definitief bevredigd door die buiten jezelf te zoeken. Je moet durf hebben om naar het onbekende deel van jezelf te kijken en de kloof, die nog zonder overbrugging is, te erkennen. Om nog beter te weten wat dat onbekende of ontbrekende deel is, moet je je ermee oefenen, zodat je ervaring opdoet.
Stel jezelf voortdurend de volgende vragen op alle vier niveaus:
fysiek, neem je de signalen van jouw lichaam serieus?
emotioneel, laat je alle gevoelens toe, maar maak je ze niet te groot?
rationeel, ben je eerlijk en volledig, laat je twijfel toe?
spiritueel, laat je open dat er meer is dan wat je kunt weten via de vorige niveaus en laat je dat ook toe tot jouw bewustzijn?

Samengevat: ben je op alle vier niveaus in balans? Erkenning van jezelf en acceptatie van jouw schaduwkant maakt het gemakkelijker om de ander ook te erkennen en zo bij te dragen aan het helen van de ander.

Ken Wilber zegt over de ontwikkeling (pad) van het zelf in het zijn boek Het Atman-Project:
Op elk punt van de psychologische groei vinden we
(1) een structuur van hogere orde verschijnt in het bewustzijn (met behulp van symbolische vormen);
(2) het zelf vereenzelvigt zijn wezen met die hogere structuur;
(3) de daaropvolgende structuur van hogere orde verschijnt tenslotte;
(4) het zelf dis-identificeert van de lagere structuur en verplaatst zijn wezenlijke identiteit naar de hogere structuur;
(5) het bewustzijn overstijgt daardoor de lagere structuur;
(6) en verkrijgt de mogelijkheid om op die lagere structuur vanuit het hogere-orde-niveau bewerkingen uit te voeren;
(7) zodanig dat alle voorgaande structuren vervolgens in het bewustzijn geïntegreerd kunnen worden, uiteindelijk als het Bewustzijn. We merken dat iedere volgende hogere-orde-structuur complexer is, meer georganiseerd en meer verenigd - de evolutie gaat voort totdat er alleen maar Eenheid is.

Tot zover Wilber.

De Eenheid, waar Wilber over spreekt, is het goddelijke of universele element in de mens. Normaal ontwikkelt de mens zich vanuit een niet-afgescheiden zijn (als foetus en als baby) naar een gescheiden zijn van de omgeving als individu onder invloed van het ego. Het is afhankelijk van de wens van dat individu of de ontwikkeling zich voortzet in de vorm van een overstijging (transcendentie) of sprong naar een hoger Zelf, die de verbinding vormt met de Eenheid.

Ook vanuit de spirituele hoek komen duidelijke aanwijzingen voor het ontwikkelingspad van het zelf, bijvoorbeeld het Padwerk. Padwerk is een holistische visie op de mens die een verbinding vormt tussen psychologie en meditatie.
Padwerk maakt schadelijke en negatieve (karakter)trekken bewuster, waardoor je merkt hoe deze eigenschappen je leven moeilijker maken dan nodig is. Pas dan zul je echt gemotiveerd zijn om ze los te laten: het gedrag, de gedachten en de emoties die je geluk in de weg staan. Je zult profijt hebben van de Padwerk lezingen doordat je leert eerlijk te zijn over jezelf, meer is er niet nodig. Niets zal jou en je omgeving meer opleveren dan je eerlijkheid.

Het doel van spirituele ontwikkeling is om het lager zelf om te vormen in het hoger zelf. Het lager zelf bestaat uit tekortkomingen, zwaktes, onwetendheid en luiheid. Het lager zelf heeft er een hekel aan zichzelf te veranderen. Het heeft een sterke, eigengereide wil en wil zijn zin krijgen zonder daarvoor een redelijke prijs te betalen. Het lager zelf is trots, egoïstisch en ijdel.

Het masker ontwikkelt zich als je beseft dat het volgen van je lager zelf je in problemen brengt en je ongeliefd maakt.

Tot zover de site van Padwerk.

Voor het ontwikkelen vanuit een lager zelf naar een hoger zelf is onder meer het stromen van liefde, eerlijkheid en lef nodig. Niemand weet goed wat de gevolgen zijn als je zwakheden accepteert en jouw kwetsbare kant laat zien aan anderen.
De afstand tussen lager en hoger zelf kan worden ervaren als een kloof. Het loslaten van de veilige positie achter een masker en de sprong in de kloof tussen jezelf afschermen en je jezelf tonen, wordt mooi gevisualiseerd door de Zen Tarot kaart rechts.

"Moment to moment, and with every step, the Fool leaves the past behind. He carries nothing more than his purity, innocence and trust, symbolized by the white rose in his hand. The pattern on his waistcoat contains the colors of all four elements of the tarot, indicating that he is in harmony with all that surrounds him. His intuition is functioning at its peak. At this moment the Fool has the support of the universe to make this jump into the unknown. Adventures await him in the river of life."

Wanneer je het binnen jezelf zoekt en eventueel wel die verandering aanbrengt die je nodig hebt om trots op jezelf te zijn, dan raak je niet meer van je stuk als een ander je geen erkenning geeft. Je bent autonoom geworden.

Hoe kan het dat mensen niet vanzelf erkenning vinden?

De wet van behoud van behoefte aan erkenning

Het is van alle tijden en generaties dat kinderen het gevaar lopen in hun psychologische ontwikkeling beschadigd te worden. Vroeger werd dit gevaar door sociale ongelijkheid (discriminatie, armoede) nog versterkt.
Of een kind beschadigd raakt is ook afhankelijk van toeval. Sommige combinaties van karaktertrekken van kinderen en ouders zijn stroever dan andere. Sommige ouders stapelen fout op fout tot de weerstand van het kind breekt.
De volwassenen die ontsnappen aan de potentiële schade in hun kindertijd zijn beter in staat om onvoorwaardelijk liefde te geven. Kinderen die geen onvoorwaardelijke liefde krijgen, zullen lang de behoefte houden aan erkenning.
Erkenning is geaccepteerd worden door jezelf of anderen. Erkenning heeft een dubbele laag: een laag is de juridische erkenning van een kind door de vader. In psychologische zin gaat het om de erkenning van een kind door de ouder.
Voor de babyboom generatie was erkenning niet vanzelfsprekend. Veel ouders met grote gezinnen, zelf psychologisch gehavend opgegroeid in een groot gezin, vonden het maar wat gemakkelijk om hun kinderen wat onzeker te houden door spaarzaam te zijn met erkenning. Ze waren bang om hun kinderen te verwennen om te voorkomen dat zij verwaand zouden worden. Zij stonden daarin niet alleen. Onderwijzers, geestelijken, werkgevers deden het ook. Zij hadden belang in een onzekere ondergeschikte.
Het risico was dat die kinderen later een partner zouden kiezen waarvan ze onbewust hoopten de gemiste erkenning alsnog te krijgen. Omdat partners zich niet van de onuitgesproken wens tot erkenning bewust waren, gaven ze die soms ook niet duidelijk. Gevolg is dan dat de partner een gevoel krijgt dat hij of zij het nooit goed doet. Een scheiding is het gevolg en met een nieuwe partner begint het spel van voren af aan.
De herkenning van de behoefte aan erkenning is cruciaal in het bevredigen van de behoefte daaraan.
Gemeenschappelijk door de eeuwen en over de generaties heen is gebrek aan aandacht. Had men het vroeger te druk door de grootte van het gezin, tegenwoordig is er weinig aandacht voor kinderen door werkdruk of een veelheid aan andere zaken die de aandacht van de ouders trekken.

Wat wel veranderd is, is dat de samenleving losser is geworden. Mensen zijn minder afhankelijk van partner of werkgever. Men wisselt makkelijker. Met dat gemak is ook het belang van erkenning via die band verminderd.
Een deel van de huidige generatie met kleine kinderen is doorgeschoten naar de andere kant. Zij zoeken erkenning bij hun kinderen. Het behoeft geen betoog dat dat geen goede zaak is.
Kinderen onder elkaar kunnen elkaar maken of breken. Zij kunnen de behoefte aan erkenning compenseren die ouderen niet voldeden. Zij kunnen ook door een harde afwijzing en ontkenning of door negeren de onzekerheid groter maken.
Kinderen die het geluk hebben de juiste boeken te lezen of tegenwoordig de juiste Internetsites te bezoeken, kunnen op die manier nog schade door gebrek aan erkenning of juiste aandacht beperken.

Respect voel je aan en moet je leren

2009-10-31T14:01:00.008+01:00

12 november is de dag van respect.
Wie op de site dagvanrespect.nl gaat kijken, vindt weinig tekst die duidelijk maakt wat de gedachte achter respect is. Dat is jammer, want het begrip hoeft niet zo lastig te zijn, maar je gaat het pas zien als je het door hebt, zou Johan Cruijff zeggen.

Het begrip respect kan lastig zijn omdat je twee dingen tegelijk moet doen: je moet de balans -van tegelijkertijd sociaal en liberaal zijn- zien en in stand houden. Kom je te dichtbij, bijvoorbeeld vanuit betrokkenheid dan geef je ander te weinig ruimte. Geef je de andere alle ruimte, dan neigt dat naar onverschilligheid of lafheid.
Het balanceren tussen de juiste afstand en betrokkenheid is het zoeken naar respect.

Respect houdt altijd een zekere moeite doen in. Je hebt uit eigen belang de neiging om te handelen, maar om een sociale reden houdt je jezelf in. Bijvoorbeeld, wanneer een bejaarde de weg oversteekt, probeer je niet rakelings te passeren. Je weet dat je daarmee die bejaarde bang maakt omdat deze niet snel weg kan komen wanneer hij/zij zich in gevaar voelt. Het je verplaatsen in de bejaarde is een vorm van betrokkenheid.

Kinderen respect aanleren gaat het gemakkelijkst door hun gedragsregels aan te leren die simpel zijn en hun helpt een gevoel te krijgen bij het concept respect, zonder een theoretische verhandeling te houden.
Hoewel kinderen als geen ander kunnen multitasken vinden ze het moeilijk om twee waarheden tegelijk te zien. Het is voor kinderen óf zwart óf wit en niet zwart-wit, maar "in de kleur van je hart", zoals Frank Boeijen zingt. En daarmee drukt hij uit dat woorden te kort schieten.

Beleefdheid is aangeleerd gedrag waarin je laat zien dat je rekening houdt met een ander.
Beleefdheid ligt heel dicht tegen respect aan. Daarom is het goed om kinderen beleefdheid aan te leren. Dat helpt hun gevoel voor wat respect is te ontwikkelen. Het kind leert dat je je houdt aan simpele gedragsregels: eerst toestemming vragen aan een volwassene voordat je iets te eten pakt en vervolgens dank-u-wel zeggen. Daarmee krijgen ze een gevoel voor de balans tussen wat goed is voor jou en wat goed is voor de ander.

Politieagenten krijgen vaak te maken met gebrek aan respect. Een agent heeft een niet-populaire functie om te begrenzen. Die functie moet je accepteren en het is de mens die je moet respecteren. Je hoort de agent als mens beleefd te bejegenen, omdat je daarmee jezelf en de agent de vrijheid geeft om zijn sociale functie uit te oefenen.

Een deel van wat respect is, voelen we van nature aan. Vooral wanneer we iets heel graag van een ander verlangen, dan wordt deze voorbewuste kennis opgeroepen. Bijvoorbeeld wanneer een man verliefd is op een vrouw dan is hij heel betrokken op haar. Wanneer hij dat heel gepassioneerd kenbaar maakt, maar haar het gevoel geeft dat zij door toe te geven haar vrijheid of autonomie kwijt raakt, dan zal hij haar nooit verleiden. Ook in die vorm zal hij niet haar vertrouwen winnen doordat hij geen respect toont.

Een ultieme vorm van respect is het uitvoeren van iemands wilsbeschikking. Het testament en daarmee iemands laatste wil negeren, zal deze weliswaar nooit merken, maar tast jouw zelfrespect aan. Zelfrespect houdt onder meer in dat je jouw eigen vrijheid en die van de ander even veel waard acht en dat je de bereidheid toont om met de vrijheid van de ander rekening te houden.

Wanneer je goed kijkt, dan leer je zien dat het inschatten van de balans van het sociale en het liberale tientallen keren per dag gevraagd wordt. En wanneer je je bewust wordt van wat je telkens hebt laten meewegen en ziet dat je telkens het sociale en het liberale hebt meegewogen, dan gaat de inschatting steeds sneller en opvallend ongemerkt.

Mag een jongere zichzelf doof luisteren?

2009-09-28T21:46:00.002+02:00

Mp3 spelers kunnen zoveel decibels produceren dat je er doof van kunt worden. De overheid pleit voor het aanbrengen van begrenzers die voorkomen dat de gebruiker het geluid te hard zet. Die begrenzers kunnen weer worden verwijderd, zodat de gebruiker van de mp3 zijn vrijheid om zichzelf te schaden weer terug heeft.

Wat staat de overheid te doen? Alle gebruikers steekproefsgewijs controleren of zij het geluid niet te hard hebben staan is niet te doen en paternalistisch.
Wat de overheid wel kan doen is handhavend op te treden bij alle evenementen waarbij het geluidsniveau over de 100 decibel gaat (of elke andere gezonde en veilige grens die de politiek vaststelt). Dan slaat de overheid twee vliegen in één klap. Het vermindert de ergernis bij bezoekers en omwonenden van evenementen omdat het laat zien dat het ook wel leuk kan zijn als de muziek wat zachter staat. En verder zal het een aantal vechtpartijen schelen omdat er een minder opgefokte sfeer is tijdens de keiharde optredens.

Wie wil meer wil weten over gehoorbescherming en testen, ga naar de site Oorcheck of doe de Nationale Hoortest.

Dierentuinen als bewakers van uitstervende dieren

2009-09-26T12:55:00.000+02:00

Dierentuinen staan de laatste decennia onder kritiek van dierenbeschermers. Zij vinden het geen pas hebben dat dieren hun vrijheid ontnomen worden om voor het publiek tentoongesteld te worden. Daar zit natuurlijk iets in, maar de bedreiging van het natuurlijke leefgebied van dieren is zo groot dat veel dierensoorten dreigen uit te sterven. Wanneer deze diersoorten zich zouden kunnen handhaven in een dierentuin zouden hun nazaten weer uitgezet kunnen worden als de bedreiging van hun leefgebied zou zijn gestopt.

Dierentuinen verdienen geld aan bezoekers. Het geld wordt uiteraard besteed aan het onderhouden van de tuinen, maar de directie heeft een economisch belang. Daarnaast claimen dierentuinen een educatief belang te hebben. Daar valt iets op af te dingen. Want wat moet een bezoeker leren? Wordt hij meer betrokken bij het lot van haar soortgenoten door het zien van het dier? Of komt hij op het idee om zelf ook huisdieren te gaan houden als de kinderen enthousiast roepen dat zij ook van dieren houden en een apart soort hond willen.
Dierentuinen fokken met hun dieren en wisselen onderling uit. Naast het instandhouden van de soort levert de aanblik van de schattige jonge dieren weer meer bezoek op. Bij het begin van de winter wordt soms een deel van de overpopulatie weer gedood en deels gevoerd aan de roofdieren.

Is dit een win-win-situatie of leert de bezoeker alleen maar dat een dier geëxploiteerd mag worden en opgesloten. Dieren die zich vervelen slapen veel. Het zijn soms net mensen. Die overeenkomst zal aan de ene kant sympathie opwekken en aan de andere kant onverschilligheid. Mensen moeten ook een groot deel van de dag binnen blijven om de kost te verdienen.
Dierentuinen die hun dieren een meer natuurlijke leefomgeving willen bieden, hebben veel oppervlakte nodig en proberen de dieren in beweging te houden om voedsel te zoeken. Dat maakt de kans dat de bezoeker het dier goed kan bekijken kleiner, maar kan ook het bezoek aan een dierentuin spannender maken: “zullen we wel leeuwen goed kunnen zien”.

De ruimte van dieren in dierentuinen wordt dus steeds groter en in de vrije natuur steeds kleiner.

Het leefgebied van bijvoorbeeld Oerang Oetangs in Indonesië wordt bedreigd door houtkap en bosbranden. Is hun vrijheid dan belangrijker dan het risico dat de soort uitsterft?
Waarom de ene soort wel redden en de andere niet? Omdat Oerang Oetangs zoveel op mensen lijken? Je kunt dit discriminatie noemen, je kunt ook redeneren dat het de menselijke vrijheid is om geld te steken in het redden van dieren die ze zelf willen kiezen.

Wanneer de dieren later weer uitgezet zouden kunnen worden in vrijheid in een natuurlijke omgeving dan kost dat veel geld. Uitzetten is niet simpelweg een dier vervoeren naar de plek van vrijlaten. Het punt is dat het dier gewend is aan mensen en deze gewenning kan betekenen dat het in vrijheid weer mensen gaat opzoeken omdat het daar voedsel verwacht. Onverwacht en ongewild bezoek van dieren kan mensen hinderen. Vandaar dat een natuurlijke angst en afstand houden van dieren ten opzichte van mensen tijd kan kosten om het dier weer aan te leren. Ook het zelf zoeken van voedsel moet het dier weer leren. Dat gedrag weer aan te leren kost tijd en moeite en daarmee geld.

Belangrijk is dat de ene keuze niet ten koste gaat van de andere. Het feit dat een diersoort kan overleven in een dierentuin zou niet de rechtvaardiging mogen zijn om het leefgebied van die soort en van anderen zodanig te verkleinen of aan te tasten dat er geen overleving of ruimte om vrij te leven meer mogelijk is.

Wanneer gaat grenzen verleggen over in balans zoeken?

2009-09-24T12:41:00.002+02:00

Opgroeiende kinderen zijn voortdurend bezig hun grenzen te verleggen, al was het alleen maar in de lengte. Zij leren snel en kunnen van alles tegelijk. Wanneer hun ouders hun kroost een gebalanceerde omgeving bieden, kan de jeugd het grenzen verleggen veilig onderzoeken. Wie volwassen wordt en het huis verlaat, gaat in de maatschappij nog enige jaren door met grenzen verleggen. Op een gegeven moment is het verstandig om de neiging om grenzen op te zoeken te verleggen naar het zoeken naar balans. Het kost op een gegeven moment teveel om alsmaar de grens te verleggen en leven in balans spaart tijd, energie en aandacht om op een andere manier te leren. Maar op welke leeftijd is dat het beste?
Kinderen die zich al jong vroegwijs voordoen en bejaarden die koste wat het kost jeugdig willen lijken, worden glimlachend maar meewarrig aangekeken. De waarheid over wat wijs is ligt ergens in het midden en de omslag doe je ook niet van de ene dag op de andere.
Een peuter dat zijn eerste stapjes doet, leert al balancerend vooruit te komen. De bejaarde die twijfelt aan zijn evenwicht en gezichtsvermogen neemt zijn toevlucht tot een rollator. Het zoeken van balans wordt dus vroeg geleerd en het je steeds kwetsbaarder tonen bij het ouder worden is ook een vorm van grens verleggen.

Een belangrijke factor in het omgaan met grenzen is ‘decorum’, 'welvoeglijkheid' en 'fatsoen', oftewel 'het zich in bepaalde omstandigheden passend weten te gedragen'. Jongeren leren hun grenzen door schade en schande kennen en ouderen laten hun beperkingen gelaten over zich heen komen.
Een andere aspect is het optimaal benutten van talent. Wanneer je jong bent, benut je jouw talenten optimaal, wanneer je tot het uiterste gaat. Wanneer je ouder bent, benut je jouw talenten optimaal als je een win-win-situatie creëert, voorzichtig bent en weet te geven en weet te nemen.

In onze maatschappij is er geen consensus over het optimale moment om te stoppen met het grenzen verleggen. Het is cool om jong en krachtig te lijken en daarbij hoort grenzen verleggen. Wie zich inhoudt, schept ruimte voor een ander die vervolgens door de ander meteen wordt ingenomen, zo lijkt het. Dan kun je beter die ruimte voor jezelf houden.
Dat is jammer, want zo lijkt "in balans zijn" minder sexy. Wat rest is moed en wijsheid.

Geef me de kracht om te veranderen wat niet te accepteren is.
Geef me de moed om te accepteren wat niet te veranderen is.
Geef me de wijsheid om het verschil hier tussen te zien.

Melkveehouders eisen productieverlaging, maar dat is niet diervriendelijk genoeg

2009-09-18T18:38:00.001+02:00

Melkveehouders eisen dat de Europese Unie de boeren een productieverlaging oplegt, zodat de melkprijzen kunnen stijgen. Nu levert een liter nog maar 20 cent op, terwijl de melkveehouders naar eigen zeggen een prijs van 40 cent nodig hebben. Een aantal boze boeren in binnen- en buitenland heeft de melk over het land uitgereden. Dat is niet zo slim, want de burgers en politici zullen dit zien als voedselverspilling en milieuvervuiling. Het kost de boeren vermoedelijk geen geld, want veel boeren krijgen door de hoge productie toch al een boete opgelegd wegens overschrijding van het totaal dat zij jaarlijks mogen produceren.

Er wordt door eigen toedoen van boeren te veel melk geproduceerd. Wanneer twee boeren elkaar voor het eerst ontmoeten vragen zij vaak "hoeveel koeien melk jij?". Veel is meer in hun ogen, de grotere boeren kunnen produceren tegen lagere kostprijs en gunstige contracten bedingen bij afnemers en toeleveranciers. De grote boeren profiteren tenslotte van het goede imago dat kleine, toegankelijke melkveehouders hebben bij het grote publiek.

Melkveehouders hebben de laatste jaren aan enorme schaalvergroting gedaan, waarbij ook nog eens veel koeien het jaar rond op de (mega)stal worden gehouden. Dat is weliswaar gemakkelijk bij het opvangen van de mest, maar niet zo diervriendelijk. Integraal de melkprijs verhogen is een bonus op dieronvriendelijke schaalvergroting en industrialisatie van het platteland.
Er worden met name in ons land domweg teveel koeien en ander vee (binnen)gehouden. Het kan wel wat minder en dat is een understatement. Tweederde van de productie van zuivel en vlees wordt in het buitenland afgezet. Dat is in sommige gevallen ook nog eens in Afrika waardoor de boeren aldaar (met behulp van subsidie uit Brussel) worden weggeconcurreerd. En dat frustreert de Afrikaanse economie met als gevolg voedselschaarste en honger.
Ook in eigen land heeft het op stal houden negatieve gevolgen voor de weidevogelstand en de biodiversiteit in de wei. Het gras wordt voor de koeien gemaaid en naar de stal gebracht. Het gewas in de wei is nauwelijks gedifferentieerd en dus onaantrekkelijk voor weidevogels en andere dieren. Jonge dieren worden door het vroege en onverschillige maaigedrag van veel boeren het leven onmogelijk gemaakt.
Productieverlaging is een uitstekend idee, maar dan in een aangepaste vorm. Aan boeren die vee willen zou de eis gesteld moeten worden dat zij hun koeien zoveel mogelijk in de wei laten lopen.
Wanneer LNV ook nog eens de eis zou stellen dat de bedrijfsvoering op biologische grondslag (Eco-keurmerk) gebeurt en biologische zuivel in het lage BTW-tarief zou vallen, dan zijn de overschotten, milieu- en dierenwelzijnsproblemen te overzien en vermoedelijk snel de wereld uit. Nu zijn biologische producten relatief duur, terwijl juist de ongezondere producten uit de bio-industrie zwaarder belast zouden moeten worden. Immers die boeren wentelen de lasten af op het dier, het milieu en de belastingbetaler.

Videoverslag van boeren die hun melk uitrijden over het land:

Daar was laatst een meisje loos

2009-09-06T16:10:00.003+02:00

Babs Müller, moeder van Laura Dekker, het 13-jarige meisje dat solo gedurende twee jaar rond de wereld wil zeilen, heeft zich in de media (eindelijk) uitgesproken als tegenstandster van de onderneming. "Ik heb liever een levende dochter die ik nooit meer zie, dan een dode dochter." De ouders van Laura zijn op zesjarige leeftijd van elkaar gescheiden en Laura is bij haar vader gaan wonen. Laura brengt veel tijd op zee door en zo is het plan opgevat om het Guinness Book of Records te halen door de jongste solozeilster te worden. Het zou (volgens haar advocaat Peter de Lange in een uitzending van NOVA) getuigen van VOC-mentaliteit. De kreet (vaker geciteerd door JP Balkenende) refereert overigens aan de gewelddadige handelsgeest van de Verenigde Oostindische Compagnie.

De plannen van Laura kosten veel geld, er wordt, surfend op de golven van het “mediageweld” dan ook naar sponsors gezocht. Laura heeft een (niet door Laura onderhouden) website waarop deze zijn te vinden: www.lauradekker.nl.

De gemeente Wijk bij Duurstede, waar Laura met haar vader woont, heeft meegedeeld dat de gemeente op grond van de Leerplichtwet geen medewerking kan verlenen aan het aangevraagde tweejarige schoolverzuim.
Ook de Raad voor de Kinderbescherming heeft een onderzoek gestart naar de capaciteiten van Laura en de motivaties en opvattingen van haar ouders.
Na een solotocht naar Engeland in mei j.l. is Laura door de Engelse havenautoriteiten korte tijd opgesloten geweest in een kindertehuis.
Het is duidelijk dat de verantwoordelijke instanties een lange soloreis op zo’n jonge leeftijd geen goed idee vinden en proberen hun verantwoordelijkheid te nemen. Maar de reikwijdte van deze verantwoordelijkheid is beperkt. Wanneer de vader van Laura besluit Laura in een ander land te huisvesten kan zij mogelijk niet worden tegengehouden.

De plannen van Laura hebben vele cynische reacties opgeroepen, want waar ligt de grens? Straks is een zestienjarige de jongste solozeilster rond de wereld. Wat voor zin heeft een competitie waar je op steeds jongere leeftijd aan deel moet nemen om een record te kunnen breken? Wat heeft het breken van records (om in het Guinness Books of Records te komen) überhaupt voor zin als dit je leven kan kosten? Getuigt het van lef en moed of gaat het om geld, bekendheid, eer of is het onnozele halsbrekerij en puberaal vluchtgedrag?

Ook de strijd tussen Laura en haar moeder Babs is opmerkelijk. De opmerking dat Laura nog lang niet volwassen is, schoot Laura in het verkeerde keelgat. Babs is bang dat het contact met Laura verbreekt (of verbroken blijft). Het is niet de eerste keer dat een puber met haar moeder gebrouilleerd raakt over zaken waar kinderen te jong voor worden geacht, maar zelden leidt het tot een dergelijk dilemma. Als Laura mag vertrekken en haar zeiltocht met succes volbrengt dan is de kans groot dat er in die tijd weinig contact met haar moeder is. Wanneer Laura de tocht niet mag maken zal ook zij als protest weinig geneigd zijn om contact te hebben met haar moeder.

De kwestie doet denken aan de bijbelse vertelling over de wijze rechter Salomon. Twee vrouwen vechten over wie de moeder is van een baby. Salomon heft zijn zwaard om de baby in tweeën te klieven, waarop de echte moeder roept "geef de baby aan de ander, zodat zij in ieder geval blijft leven". Uiteraard wees Salomon de baby juist aan de vrouw toe die bereid was om haar op te geven. Maar Laura is geen baby meer en haar loslaten is in dit geval juist het risico om haar kwijt te raken door haar te verbieden om te gaan zeilen. Het stellen van grenzen is hier juist een uiting van liefde.

Het zou mooi zijn als Laura besluit om haar reis uit te stellen tot haar achttiende. Geen enkele instantie zou haar tegenhouden.
Het zou getuigen van bijna volwassen lef wanneer Laura solo tot het besluit zou komen om het roer om te gooien door het contact met haar moeder te herstellen en nog vijf jaar te werken aan een betere band. Ook kinderen dragen bij ouder worden een steeds groter wordend deel van de verantwoordelijkheid voor het mogelijk maken van een gezonde ouder-kind relatie.

Waar gaat het weblog over?

2009-08-24T22:47:00.007+02:00

Het gaat op deze websites niet om het zoeken naar compromissen, nuances of polarisatie, maar om een dialoog, gericht op integratie of overstijgen van tegenstellingen.
Wie zich ingraaft in een tegenstelling draagt niet bij aan een oplossing.
Het gaat om de erkenning dat beide kampen een element van de waarheid bevatten en dat deze constatering niet hoeft te betekenen dat er (blijvend) een patstelling is ontstaan. Dat is te lui, te passief en te weinig creatief.
Het gaat verder dan de filosoof Hegel, die het zocht in het overstijgen en opheffen van tegenstellingen via these en antithese naar synthese, zonder recht te doen aan de oorspronkelijke kernen van de tegenstellingen.
We gaan op zoek naar oplossingen die recht doen aan beide kanten en die door hun integratie van de tegenstellingen een nieuw element toevoegen. Nuances en compromissen volgen vanzelf.

Veel in dit weblog te beschrijven situaties zullen als tegenstelling een sociale versus een liberale component hebben.

Het meest sprekende voorbeeld is "respect". Velen hebben het woord voor in de mond, weinigen kunnen het treffend omschrijven.

De dialogen zullen vaak het kenmerk van een (semantische) paradox hebben. Door een schijnbare paradox is kiezen voor het grotere geheel de beste manier om je persoonlijke vrijheid, je uniekheid tot uitdrukking te brengen. Het toppunt van vrijheid wordt gezien als een ervaring van verbonden zijn met alle andere wezens en met alles wat bestaat. Het nastreven van een doel dat uitstijgt boven het persoonlijke belang is uiterst bevredigend.

Wikipedia schrijft bijvoorbeeld over de paradox van het "doen door niet te doen":
In hoofdstuk 37 van de Tao Te Ching staat bijvoorbeeld: "Tao is eeuwig nietdoende en toch is er niets dat het niet doet." Met andere woorden, Tao doet niets en toch alles. De betekenis van het woord nietdoen is in deze zin veranderd. In de eerste betekenis wordt geduid op het niet gehecht zijn aan de resultaten van de actie die men onderneemt, en in de tweede betekenis wordt aangeduid dat men wel alles aanpakt wat men als taak of (levens)opdracht dient te volbrengen. Het 'doende zijnde niet doen' (wu wei wu). Men kan in deze paradoxen doordringen door de hele context, de filosofie of de cultuur waarin deze paradoxen geschreven zijn, te bestuderen.

Osho schrijft in zijn boek 'De verborgen harmonie' (p. 137): "Zoek altijd naar de paradox. Als iemand zelf gezocht heeft (naar waarheid), zul je altijd op de paradox stuiten, daar komt hij niet onderuit".

Het pallet van voorbeelden levert hopelijk begrip en balans op.
Samen kan dit een stap omhoog zijn in bewustzijn.

Zie ook via bol.com de boeken van Osho en over Tao:
Boeken van Osho
Boeken over Tao

Een leuk voorbeeld van een boektitel met een paradox uit de Tao is "Weldoen door niet doen".

Klik hier voor een overzicht van de overige weblogs of in de balk bovenaan.