En-en denken in de psychiatrie

Niemand wil in een hokje gestopt worden en met psychiatrische patiënten is dat niet anders. Ja, als dat betekent dat er een passend medicijn is die je er meteen weer uithaalt, dan misschien.
Sociaal psychiater Jim van Os pleit voor een paradigma wisseling: niet meer patiënten in categorieën indelen maar spreken over de mate van scoren op een continuüm van min of meer zorgbehoevend.
Het diagnostische systeem DSM is gebaseerd op denken in dichotome categorieën: je hebt een geestelijke ziekte of je hebt iets niet. Maar de meeste symptomen overlappen, daarom passen mensen, gezond of ziek niet in hokjes. Mogelijk hebben sommige mensen een genetische aanleg om meer somber of depressief te zijn dan een ander, om meer symptomen te ontwikkelen, maar dat is nooit de gehele verklaring.
Het laboratorium is ook zo’n hokje waarin je nooit het volledige begrip krijgt van de reden dat iemand psychiatrische symptomen krijgt. Daarvoor moet je de patiënt zien in zijn omgeving en daarin ook de oplossing zoeken.

Wikipedia: In 2009 stelde van Os voor de diagnose schizofrenie af te schaffen wegens onbruikbaarheid. Hij stelde een ander ziektebegrip voor dat hij "salience syndrome" noemde. Het begrip saillantiesyndroom verwijst naar een stoornis in het vermogen van de mens om zich bewust te richten op het meest opvallende dat zich voordoet, het meest saillante. Indien interne stimuli (bijvoorbeeld gedachten) of externe (bijvoorbeeld mensen op straat) buiten de bewuste controle van iemand diepe persoonlijke betekenis krijgen kan er een psychose ontstaan.