De ontspannende en-en logica van Johan Cruijff

Een vermaard voorbeeld van tautologie is de visie van Johan Cruijff: “je gaat het pas zien als je het door hebt”.
Het is fijn wanneer mensen zich opwerpen als oplosser van complexe problemen. Heden ten dage werpt Johan Cruijff zich op als de redder van het sportief modderende Ajax. Hij pleit ervoor dat oud-topspelers zich kandidaat stellen voor de ledenraad en hij vat het probleem als volgt samen:
“Niemand hoeft mij te vertellen hoe complex de oplossing van dit probleem is. Terwijl het op zich allemaal niet zo moeilijk is.”

Wanneer je te maken krijgt met een schijnbare paradox kun je twee dingen doen: je laat de kwestie met rust of je hakt de Gordiaanse knoop door.
De oplossing van Cruijff roept om drie redenen twijfels op.
1. Is een oud-topspeler ook een goed bestuurder?
2. Is het niet aan de trainer om de jonge topspelers effectief te laten samenwerken?
3. Kunnen topspelers een goede trainer herkennen en invloed hebben op een eventuele benoeming?

Het lijkt er veel op dat de ledenraad vooral zal fungeren onder het motto “de beste stuurlui staan aan wal” oftewel “de beste spelers staan aan de zijlijn”. Zou een club altijd winnen dan zou er geen hond gaan kijken bij een voetbalwedstrijd. Fan zijn van Ajax is dan ook alleen enerverend wanneer de club ook af en toe verliest en weer uit zijn as verrijst. Dat is en-en-ontspanning.